Belki de insanın doğası tam olarak budur; kırılmak, sonra kendi parçalarını sabırla toplamak ve yeniden denemek. İçinde fırtınalar koparken bile hayata tutunmaya devam etmek. Ve bütün gürültünün arasında, bir gün bir yerde, kendini saklamak zorunda kalmadan var olabileceğin bir anın geleceğine inanmaktır.
Çünkü insan en çok saklandığında yorulur. Sürekli güçlü görünmek, sürekli susmak, sürekli uyum sağlamak… Bunlar zamanla insanın ruhunu ağırlaştırır. Oysa insanın içgüdüsü bazen sadece olduğu gibi durmak ister; kusurlarıyla, kırıklarıyla, eksikleriyle.
Belki de bu yüzden bazı geceler uzun olur. İnsan konuşmadığı şeyleri düşünür, sustuğu cümleleri içinde tekrar tekrar kurar. Ama yine de sabah olur. Ve insan, her şeye rağmen, içinde küçük bir umut kırıntısıyla yeniden güne başlar.
Çünkü içten içe herkes bilir: Bir yerde, bir zaman, insanın gerçekten kendisi olabileceği bir an vardır. Ve belki de bütün bu dayanma hâli, o ana ulaşma umudundan başka bir şey değildir....
..