Nasıl anlatsam ki seni. Benim için hayatımda ki en ama en önemli insansın.
Seninle büyüdük biz,seninle gülmeyi daha çok sevdik. Seni izlediğim zaman gülüşlerim gerçek oluyordu. Ben en çok sende güldüm.Filmlerin de ağladığın da daha çok ağladım. Film müziklerin de hep gözlerim yaşarır. Ben sana dayanamıyorum ki.. Sen benim kahramanım,gülme sebebim sin.Abartmıyorum.Ben seni çok fazla sevdim.Bak yıllar geçti üstadım ve hala unutulmadın. KEMAL SUNAL denildiğinde tüylerimiz ürperir,göğsümüz kabarır. Çünkü Kemal Sunal bizim kahramanımızdı. Erken gittin be üstadım. Daha ne filmler yapacaktın.Daha ne çok gülecek idik seninle.
O günü hatırlıyorum. Okula gitmeden önce televizyonu sabah açtığım da o kara haber bizi yasa boğdu.
Okula gittiğim de herkesin gözü yaşlıydı.
Yıllar geçti üstadım.Hala her seyredildiğin de güldürüyorsun. Yapmacık değil,gerçekten içten güldürtüyorsun.
Sen gönlümüz de o kadar canlı yaşıyorsun ki.. Bak yazarken bile tebessüm ediyorum.
Gülüşüne kurban olduğum,keşke gitmeseydin.
Gelecek nesil bile seni tanıyacak.
Seni çok özlüyoruz.
Nur içinde Yat.
Mekanın cennet olsun Üstadım.