Kelebekler ölüyor zamanı dolmadan
Bir aşkın şarkısı uzak ve sessiz şimdi
Nasıl da duyuluyor acıların isimleri
Bir bir ve büyük harflerle
Kazınmış yüreğimin en sağlam yerlerine
İliklerime kadar bir yalnızlık
Ve yığınla toprak atılmış
Gelecekteki mezarım olan sensizliğe
Sensizlik diyorum ya, bu nasıl bir sensizlik
Bir kış kadar soğuktur yaşaması
Ben ki sana aşık, sana şair, sana hasret
Kalkmış gelmiştim uzak diyarlardan
Gelip de koymuştum kalbimi ellerinin arasına
Ve mevsimleri toplayıp kaldırmıştım
Çünkü senli günler bahardı
Bir gün ışığı, bir papatyaydı
Dudaklarının kokusunda ölürken ben…
Her saniye aklımızda olmuştur
Bir gün bitip gideceğimiz
Bizi sevenler sağ olsunlar
Bunun için çok uğraştılar
Ve sonunda beklenen gerçekleşti
Beklenmeyen bir kış gecesi
Bir masal daha kötü sonla bitti
Ardından bana kalan…
“Ben sana demiştim”lerdi
Kelebekler ölüyor sevgilim, kelebekler
Bir tek papatyaya dahi elimi sürmedim
Bu bahar sensiz geçiyor, alışkın değilim
Ben maviyi sende sevdim
Hayatı, aşkı sende öğrendim
Bunların hepsi “git” diye miydi?
Nerede kaldı aşkın o ömürlük hali?
Acılarımı bir sır gibi saklıyorum
Gözyaşlarıma tanık olan hiç kimse yok!
Nasıl özgürce sevmişsem seni
Öyle de çekiyorum sensizliği
Ve solgun bir sokak lambası
Odamdan içeri dolarken
Bu şiiri yazıyorum sana
Her kelimede biraz daha eksiliyorum
Sona yaklaştıkça önümü göremiyorum
Ölüm her gün biraz daha yakın…
Biz biraz daha uzak…
Remzi Tutak
Bir aşkın şarkısı uzak ve sessiz şimdi
Nasıl da duyuluyor acıların isimleri
Bir bir ve büyük harflerle
Kazınmış yüreğimin en sağlam yerlerine
İliklerime kadar bir yalnızlık
Ve yığınla toprak atılmış
Gelecekteki mezarım olan sensizliğe
Sensizlik diyorum ya, bu nasıl bir sensizlik
Bir kış kadar soğuktur yaşaması
Ben ki sana aşık, sana şair, sana hasret
Kalkmış gelmiştim uzak diyarlardan
Gelip de koymuştum kalbimi ellerinin arasına
Ve mevsimleri toplayıp kaldırmıştım
Çünkü senli günler bahardı
Bir gün ışığı, bir papatyaydı
Dudaklarının kokusunda ölürken ben…
Her saniye aklımızda olmuştur
Bir gün bitip gideceğimiz
Bizi sevenler sağ olsunlar
Bunun için çok uğraştılar
Ve sonunda beklenen gerçekleşti
Beklenmeyen bir kış gecesi
Bir masal daha kötü sonla bitti
Ardından bana kalan…
“Ben sana demiştim”lerdi
Kelebekler ölüyor sevgilim, kelebekler
Bir tek papatyaya dahi elimi sürmedim
Bu bahar sensiz geçiyor, alışkın değilim
Ben maviyi sende sevdim
Hayatı, aşkı sende öğrendim
Bunların hepsi “git” diye miydi?
Nerede kaldı aşkın o ömürlük hali?
Acılarımı bir sır gibi saklıyorum
Gözyaşlarıma tanık olan hiç kimse yok!
Nasıl özgürce sevmişsem seni
Öyle de çekiyorum sensizliği
Ve solgun bir sokak lambası
Odamdan içeri dolarken
Bu şiiri yazıyorum sana
Her kelimede biraz daha eksiliyorum
Sona yaklaştıkça önümü göremiyorum
Ölüm her gün biraz daha yakın…
Biz biraz daha uzak…
Remzi Tutak