Kartalizm bir şeyler yazmış.

K
⚪ Konu sahibi son olarak 255 gün önce görüldü
Burada yazılmış, yazılı olan tüm şiirler tamamen bana aittir.



İstanbul..
--
Bir kuş cıvıltısı çatlıyor İstanbul'un üzerinde,
Tüm şehir oraya doğru akıyor, ben sana doğru..
Ben sana doğru akıyorum akmasına fakat,
Ne hızına yetişebiliyorum senin,
Ne gölgeni tutabiliyorum birazcık ..
Kaşlarında çatıldı zaten,
Yüreğinde buruk sanırım,
Senin yüreğin bi' hayli kırık sanırım,
Benimkisi ölü..
Kalbi atmıyor belki ama,
İçinde hala sen varsın sevgilim.
İstanbul'un soğuk manzarası tüylerimi,
Diken diken ediyor,
Bir de senin bıraktığın gözyaşları,
Usul usul.. Süzülüyor yanaklarımdan,
Derdimi anlatamıyorum sevgili,
Dermanım bu koca şehir oluyor..
Bu koca şehri neden sevdiğimi bilmiyorum.
Havasından olsa gerek,
Ya da kuşlarındandır, suyundandır belki,
Belki, belkide, yaşadığımız her şeyin,
Tüm semtlerine eşit dağıtılmasıdır..
İstanbul korkunç şimdi sevgilim,
Ne bizi anlatan manzaralı güzel fotoğrafları,
Ne biz olan gökyüzü, gökkuşağı..
Yok artık, anlıyor musun yok?
Şimdi ne yapayım ben bu koca şehri sevgilim..
Olsun..
Ben yine de seviyorum bu koca şehri..
Sen gittin belki ama,
Kokunu hissettiriyor bu şehir bana hala..

Kartalizm.
 
Kartalizm seni tanıdığım ilk günden beri şiirlerini okuyorum. Hepsi her gecen gün daha da güzelleşiyor. Emeğine sağlık canm benm.. Devamını bekleris :)
 
Arwen çok teşekkür ederim bitanesi. Yaşlandıkça güzelleşiyor mu acep :p
 
Ben gözlerinde ki maviyi,
Aramaya çıktım gökyüzüne doğru,
Öylesine bi' mavi ki;
Ne siyahı tenime değdiriyor yağmurlardan,
Ne beyazları renk ediyor yüreğime.
Ne şiirleri döküyor kalemime,
Ne destansı bir haydutu canlandırıyor,
Gözlerimin mavisinde..
Şimdi tüm renkler kıskanıyor bizi,
Beyaz, kırmızı, siyah, yeşil..
Onlar da biliyor,
Hayatın gözlerime bıraktığı maviliği..
Ama insanlar bilmesinler,
Bilmesinler gözlerimde ki maviliği!
Ve kainat silmesin,
Gökyüzünde ki asil rengimi..
Gökkuşağı yıpransın,
Seyre dursun maviliği..
Ve ben,
İlk defa bileyim,
Hayatın maviliğini..

Arwen :p
 
Kartalizm' Alıntı:
Ben gözlerinde ki maviyi,
Aramaya çıktım gökyüzüne doğru,
Öylesine bi' mavi ki;
Ne siyahı tenime değdiriyor yağmurlardan,
Ne beyazları renk ediyor yüreğime.
Ne şiirleri döküyor kalemime,
Ne destansı bir haydutu canlandırıyor,
Gözlerimin mavisinde..
Şimdi tüm renkler kıskanıyor bizi,
Beyaz, kırmızı, siyah, yeşil..
Onlar da biliyor,
Hayatın gözlerime bıraktığı maviliği..
Ama insanlar bilmesinler,
Bilmesinler gözlerimde ki maviliği!
Ve kainat silmesin,
Gökyüzünde ki asil rengimi..
Gökkuşağı yıpransın,
Seyre dursun maviliği..
Ve ben,
İlk defa bileyim,
Hayatın maviliğini..

Arwen :p
Genişletmek için tıkla ...


tskler canm benm :cici:
 
Gözlerin kalbinin aynası,
Dilin yüreğinin sesi,

Ne vakit sana baksam;

Kendi görüntüm,
Kendi sesim.

Kartalizm.
 
Anlat, kaçıncı yolculukta çürüdü umut fani bayat,
ve kaçıncı mahzende gömülü buldu beni hayat,
Gelişi gidişinde terazisi tevazusunda, eli bağlı,
Kalan bi benmiyim yoksa tüm kainatmı cani,
Hani verdiğin o sözün kaçıncı mısrasındayım ben,
Karanlıklar denizinin kaçıncı masalasın sen,
Öyle bir masalki ne mutluluk var ne hüzün,
Ne kalp dayanıyo buna, sadece saran bi tüzün,
Zulüm ocağının en namert çocuğuyum ben,
Kendime zulmü bıraktım, tüm geceye zulmettim ben.
Anlamıyorsan, anlatılacak pek de birşey yok,
Çok olduğunu bildiğimiz halde bizde umut neden yok?
Tok karna bi dünya yalanla sersemleşti külüm,
Bugün ilham perisi aldattı beni sırada kim var bilmiyorum
Dinliyorum sadece, yazdığım sözleri ve sesini,
Nesini anlamıyorsun işte, bekledikçe çoğalıyor, tamam teslimim.

Kartalizm.
 
Adınla başlıyorum mısralarıma,
Neyi arıyorum,
Neyde kayboluyorum,
Neyi seviyorum,
Neyden zevk alıyorum.
Pek de birşey bilmiyorujm aslında,
Güneş rengini döktü aynalara bu sabah,
Çarşı çarşı dolaştı yine özlemlerim.
Bulamadılar senden bi tane daha,
Kıyılarıma vuruyor sancın,
Biraz yankı dolu,
Biraz hoyrat,
Biraz sevimli,
Biraz senli,
Biraz da sensin,
Sokak lambaları,
Hayatını deşifre ediyor gecenin,
Ekmeğimi bölüyorum soframa,
Ne zaman seni düşünsem,
Çok zor inanki,
Dayanılmıyor..
Anlatılamasada,
En derininden hissediliyor..
Kayıp bu şehir,
Çaresizliği başıma saldı,
Bir baş ağrısı gibi geçen rüzgarın,
Tenimde bıraktığı esintiyle devam ediyorum..
Neden bilmiyorum ama,
Sen geliyorsun hergün aklıma,
Senden biraz daha çekiyorum içime,
Garip..
O kadar garip ki,
Sen olmasanda,
Dokunamasamda,
Hissedemesemde tenini,
Avcuma alamasamda ellerini,
Senle doluyor içim..
İşte bu kadar garip..
Neyi arıyorum ben,
Neyde hayat buluyorum,
Gerçekten,
Gerçekten hiç bi'şey bilmiyorum..
Bildiğim tek şey var,
Adınla başlıyorum mısralarıma..

Kartalizm.
 
Bazen.
--
Bazen kırıp parçalamak istiyorum dünyaları,
Sevgiler arası boyutu biraz olsun hızlandırmak..
Bazen tutunmak istiyorum, tutunabileceğim dallara,
Ardı arkası kesilmeyen fırtınaların ortasından..
Bazen kestirip atmak istiyorum herşeyi,
Simsiyah gözlük çerçevelerinin arasından..
Bazen aydınlatmak istiyorum tüm dünyayı,
O pis, yalpalanmış ve bir okadar alçak herşeyden..
Bazen herşey benim olsun istiyorum herşey,
Herkesi mahveden o ölüm pençesinden..
Bazen gökkuşağını yakalamak istiyorum,
Tüm renklerin siyahda buluşmasından..
Bazen uyumak istiyorum, sonsuza dek,
O soğuk, yıpratıcı düşlerden..
Bazen, bazen dememek istiyorum,
Hayat bazenlerle doluyken....

Kartalizm.
 
Ey içimi ürperten, o siyah ölüm!
Ya çok uzaklardan getir onu,
Ya da çok uzaklara götür beni..

Kartalizm.
 
Sahilde baharın kokusu var,
Kulakları sağır eden nameler..
Uzaklaştıkça kör eden gemiler.
Hiç olmadığı kadar sessiz,
Suya atılan taş gibi,
İyice dibe batarcasına.
Sağ yanımda ağlayan bulut,
Sol yanımda dost karanlık.
O uzaklaşıyor.
Kulaklarıma takılıyor,
İnsanların zehirli nasihatları,
Bu kez daha bir sert esiyor rüzgar.
Çalıyor umutları dakikalar.
Ve her saniye,
Yok oluyor,
Umutlar, şarkılar, baharlar.

Kartalizm.
 
Ben gözlerinde kapadım geceyi,
Sabaha karşı ayık bir adamın uyanık tavrı,
Sallanan ağaç dalında duramayan,
Ağaç yaprağının endamı,
Bulutların arkasına gizlenmiş gözyaşlarımla.
Ben gözlerinde kapadım hayatı,
Yeni doğmuş bir bebeğin gökyüzünü,
Bakışlarıyla kirletmesi kadar acı,
Yüreğinden kopan kefenin,
Üstüme kalıp uydurması kadar tatlı..
Ben gözlerinde kapadım umudu,
Baharın acıtıcı rüzgarından keserken,
Ve içim içimi yerken şarkıları kesilen,
Sivri sivri dokunan kadehime,
Dört harfte ömür tüketen,
Bir gökkuşağının titremesiyle üstüme,
Senle dolan kalbin,
Acıyla anımsaması kadar tazeydi,
Kırık cam parçaları ve,
Umudu kırılmış sevgiler..
Ben gözlerinde kapadım hayatı,
Tavrı sensizliği andıran bir güvercin,
Bir kuş kadar anlamsız,
Ruhu bataklıktan çıkamayan kalbin,
Uçuruma sürüklenmesi kadar bayat,
Ve seni, sensizliğin yanına sığdıracak kadar,
Kötüydü işte..
Ey! Bulutlar silsilesinde yanan alevim,
Ey! Şu mavi gökyüzünün siyah benekleri,
Ey! Geriye doğru saran takvimim,
Ey! Ölümü ucunda bulunduran ayrılığım..
Bir ses işitmediniz mi sizde?
Birşeyler yankılanmadı mı içinizde?
Ve ezip geçmedi mi dört haf sizi?

Kartalizm.
 
Onun Hasretiyle
Isınmak.

Dışarısı soğuk sanki ya da ben
öyle sanıyorum. Hiç yoktan
pencerelerin üşüdüğünü
biliyorum. Bir şeyi anladığımdan
değil, hissettiğimden söylüyorum.
Birileri kalkmış bana "hava soğuk
değil sen soğuksun!" demekten
hiç çekinmiyor. Bense bir şeyleri
kabullenmenin verdiği hırsla,
ısıtmaya çalışıyorum bedenimi.

Bazen insan kelimelerle ısıtmaya
çalışır kendini. Gökyüzünü
seyreder, yıldızları içinde büyütür
ısıtıp. Kimi zaman ise hayalini
kurduğu bir şeyin düşüyle
ısıtır yüreğini. Bazıları ise o kadar
şansızdır ki onları ısıtmaya ne ateş
yeter, ne cehennem.

Ben nasıl ısıtıyorum bedenimi?

Önce bir çiçek edasıyla seyre
dalıyorum onun güzelliğini. Bir
yaprak emsaliyle dökülüyorum
dalımdan. Düşünü kurmaktan da
geri durmuyorum tabii.
Sonra içimde bulduğum kudretle
kelimeleri döküyorum beyaz
kağıdıma. Beyaz ki her satır
döktüğüm özlemimle kararıyor
gece misali.
Silkelenip kendime geldiğimde
farkediyorum ki onun hayaliyle
ısıtmış yüreğimi. Belki o yok,
belki yıldızlarım hiç olmadı.
Belki güneş hiç lehime doğmadı,
kim bilir hep soğuktu gece bana.
Ben geceyle kavrulmak için
yaratılmışım. Gecenin
yalnızlığında oynayan yıldız
gibiyim.
Tanrım. Gerçekten bunun için mi
yaratıldım? Hiç sanmıyorum.

Ben
geceyle kavrulmak için
yaratılmadım.
Ben geceyi onun hasretiyle
kavurmak için yaratıldım!

Kartalizm.
 
Rüzgar
--
Kalp atacağı kadar attı gökyüzüne doğru,
Yüreklerse hep bir ağızdan sen dedi,
Gönlümün en soğuk duvarlarına.
Öyle bir sendi ki bu, ne soğukluk kaldı, ne duvar..
Eriyip giden umutlar misali takıldılar ağlarıma
Şair oldum mutluluğumun haykırışlarına,
Şair oldum olmasına fakat,
Ne seni anlatabildim gökyüzüme,
Ne gözlerini sindirdim, gözlerimin taa icine,
Görsemde her defasında onları,
Hissetsemde tenime doğru aktığını,
Her saniye yanındayken dahi,
Bir uçurtma misali açılıyor özlemim sana doğru,
Ey canımdan cok canım olan canım..
Ey şiirlerimin ahengi, vurgusu, duygusu,
Ey kollarımı kitleyen bakışların sahibi,
Ey gözlerimdeki mutluluk gözyaşlarının pınarı,
Ey yüreğimin en nadide çiçeği,
Ey kaybolan umutlarımın, en büyük ışığı
Ey aşkımdan öte aşık olduğum aşkım..
Hani hep sen olurdum ben bu saatlerde,
Bu saatler dediğim her vaktin her saniyeisnde..
Ben sen olurdum koşardım rüzgara doğru,
Rüzgar sallardı bizi körpe bi salıncakta,
Saçlarımıza dokunurdu aşk,
Ve bir kez daha aşık olurduk biz,
Bugün farklı bir rüzgarla tanıştım,
Seni anlattı biraz bana,
Kokunu getirmiş, taa en uzaklardan,
Uzak dediğim, kalbimin her karesi..
Gelicek dedi, özlemin biticek dedi..
Ona tek bir şey söyledim bugün..
"Benim özlemim mesafeler de dolaşmıyor ey rüzgarım,
o yanımda olsa dahi, özlemlerim dolaşıyor etrafında.."

Kartalizm.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri