Karşımda basit, zayıf bir adam görüyorum

Sıkıntım çoktur hangisini diyeyim bilemiyorum… Evliyim, bir evladım var. Eşim hayattan zevk almayan, gezmeyi, eğlenceli vakit geçirmeyi, sohbet etmeyi sevmeyen kendi başına bir köşede oturup sosyal medyada gezen, kimsenin konuşup onu rahatsız etmesini istemeyen biri. Yani öyleymiş… Ben son bir – bir buçuk senedir bunları daha iyi farkettim. Dahası şimdi beni rahatsız etmeye başladı. “Hava güzel hadi bir şeyler yapalım” derim “Tamam napalım”ların içinde kalır, bir şey yapamayız. Kendi zaten böyle bir teklifte bulunmaz, bunu dile getirince de “Ben böyleyim” der kapatır, konuşmayı sevmez. İnsanlardan nefret ediyormuş, dağda tek başına yaşamak istiyormuş, ölümden korkmuyormus… Yaşam enerjimi tüketti, bitirdi. Kendinden soğuttu beni… Cinsel hayat desen yok denecek kadar az o da benim söylememle… Ona göre onu yoracak her şey külfet… Hayatında hiç zorluk görmemiş, her şey önüne gelmiş… Ben çok sıkıldım, her şeyi geçtim dile getirdiğimde “Ben böyleyim” deyip kenara çekilmesinden, çaba sarf etmemesinden çok sıkıldım. Bazen diyorum “Neden çekiyorum ki? Yol yakınken ayrıl ha var ha yok zaten ne kaybedebilirsin ki?” Sonra diyorum ufacık bir evladın var en çok ona olan olur, düzenin bozulur, en güzel yılları mahvolur ama yok… O kenarda oturup dünya yıkılmış da altında bir o kalmış gibi hallere girince sinir oluyorum. Artık sinir de hissetmiyorum, komik geliyor… Karşımda basit, zayıf bir adam görüyorum. Ne zorluklarla hayatını döndüren insanların yanında onun böyle yapması haksızlık, bencillik ve şımarıklıktan başka bir şey değil gibi geliyor ve şımarıklık inanın ki bir adama hiç yakışmıyor.