Karanlık ittifak.

Sanki tüm evrenin en kusurlu yanı benim şu solum.
İçime cin kaçmış gibi,
Azaba çarpıp duruyorum.
Tanrı gazabından pay almış gibi gözlerim.
Gözlerim!
Feneri sönmüş gibi, ellerimin arasına düştü demin.
Gördüklerimden kaçmama yardım edemeyecek kadar yorgun düşmüş ayaklarım.
Bıktı benden!
İçimdeki çocuk gitti kendinden.
Bulduğu ilk durakta sızmış ayyaşın umutsuz uyanışı gibi yarınım.
Hangi bankta, hangi zavallı bakışın altında ezildiğini kestiremeyecek kadar,
Kin yuttu geceden.
İki büklüm olmuş dudakların altından,
Dökülmelere doymadık namahremin tenine.
Bu ilk düşüş değil ve son olamayacak kadar sabıkalı.
Artık hiçbir ülkenin kapıları ardına kadar açık değil.
Ama tüm acıların,
Dizindeki yaralara sivrisinek gönderecek kadar alçak bir yazgı.
Birazdan kemirecek tüm geçmişi.
Bir toz yutacak şu iç geçirmişliği.
Ve klaket için son şahane sahne;
Motor, kayıt, kesildik!

Rüzgar.