Karamsar Topraklara Umut Ekmek

Kelebeğin öyküsünü bilir misin sen? Ama başkalarının anlattıklarından değil, kedinin günlüğünden. Tırtıl, hayat ağacını bulana dek yerlerde sürünürmüş. Hayat ağacına tırmanır ve orada kendine bir hücre yapıp hücresinde kendine güzel mi güzel, zarif mi zarif kanatlar örermiş. Sonra hücresinden çıkar, gün boyu uçuşur, havada süzülerek dans edermiş. Gelgelelim günlerce, haftalarca itinayla ördüğü o zarif kanatları dayanıksızmış, kırılganmış. Ani bir sert rüzgârda kökünden kopar yahut çırpıştıra çırpıştıra havada salınırken kısa zamanda tel tel eriyip gidermiş. Kanatlarını yitiren kelebek, yere düşermiş. Hayat ağacını bulana dek tekrardan sürünürmüş. Ağacı bulunca tekrardan önce kozasını, ardından kanatlarını örermiş.

Bunu gören kedi, hayat ağacına ricacı olmuş. İşte o günden beri, her tırtıla sadece bir kez kelebek olma hakkı verilmiş. Hiçbir tırtıl, kelebek olduktan sonra tekrardan sürünmek durumunda kalmamış.

Göğü anlatması, göğü düşlemesi kolaydır. Zor olan, yeri düşleyip anlatabilmek. Gök dediğin elbisedir, toprak ise beden. Toprak hafızadır, depolama alanıdır. Veriler ona gömülür, veriler onda saklanır. Veriler onda işlenir, veriler ondan doğaya salınır.

Bizler, umudu göklerde arıyoruz. Yıldızlara bakıyoruz ve fal tutuyoruz. Oysa umut toprakta. Onu öteliyoruz, karamsarlığa terk ediyoruz. Karamsarlığa terk ettiğimiz topraklardan umut büyütebileceğimizi zannediyoruz. İstediğimiz olmayınca da, gözümüzü göğe dikiyoruz.

Günebakan çiçeği, başını hep göğe çevirir, göğün hükümdarı Güneş tahtını her nereye taşırsa taşısın, o yöne meyil verirmiş. Günün birinde kedinin biri dayanamayıp onlara sitem etmiş. İşte o günden beridir gök tahtının sahibi bir süreliğine tahtından iniyor, günebakan çiçeği de boyun büküp yüzünü gökten yere çeviriyormuş. Herkes zannediyormuş ki, onun bu yüz çevirişi sevdalısı olduğu mihrine küskünlükten ileri gelmekteymiş. Oysa günebakan çiçeği, ilk sevdalısı olduğu toprağa olan minnetinden yüzünü toprağa çevirirmiş.