bedri rahmi evli, eren adında hoş bir eşi var. istanbul güzel sanatlar fakültesinde asistanlık yapıyor. günün birinde kütüphanede hikayeyi başlatan kadını, mari'yi görüyor. bunlar güzel sanatlar öğrencileri; birbirlerine heykeller, şiirler, tablolar ısmarlayıp durmuşlar bir müddet; böyle böyle sevmişler, sevişmişler..
soldaki mari
çok geçmemiş, mari ağır tüberküloz hastası. savaş yılları, ilaç yok. bedri rahmi antibiyotik bulabilmek için tablolarını ucuz ucuza satıp durmuş ama nafile: mari ölmüş, bedri rahmi dağınık.. vefalı kadın eren, tüm bu olanları bile bile bedri rahmi'yi terketmemiş, onunla kalıp iyi olması için elinden geleni yapmış. tam böyle her şey yolunda girmiş, olur ya; aradan bir bit yeniği çıkar. öyle bir şey olmuş işte:
bir toplantıda bedri rahmi'den şiir okunması istenmiş. halt edilmiş.. bedri rahmi başlamış okumaya, gözleri yaşlı:
"karadutum, çatal karam, çingenem
daha nem olacaktın bir tanem,
gülen ayvam, ağlayan narımsın,
kadınım, kısrağım, karımsın"...
insanlar bir eren'e bakmış, bir bedri rahmi'ye.. salondaki herkes bilmiş o şiirin mari'ye yazıldığını.. eren'in hâli n'olur; kadını, kısrağı, karısı mari'yken bedri rahmi'nin? durmamış zaten, çekmiş gitmiş paris'e. paris'teyken gönderdiği bir mektupta o gece için şöyle demiş: ''canuşkam; kulüpte bir gece, bir şiir okumuştun hani! hatırladın mı? gözlerinden birden yaşlar döküldüğünü görünce içimin karardığını hissetmiştim. sesin nasıl titremişti. hey! bütün bunları hatırlıyor musun? sanki böğrüme kızgın bir ütü yapışmış gibi olmuştum.''
dayanamamış eren, pek uzun sürmemiş dönmüş canuşkasının yanına..
bu da güzelim eren. sağdaki de mektupları
bedri rahmi öldüğünde eren, artık otuz beş yaşına gelmiş oğlunu alıyor karşısına:
''babanı uğurladık; ama şunu bilmeni istiyorum ki, ona çok kırıldım. yaşadığı ilişkiyi hiç unutmadım. hiçbir kadın aşağılanmayı kabul etmez. buna katlandıysam; bil ki sadece senin hayatın kararmasın diyedir''
haksız da değil
bence karadut; bir kadına duyulan aşkın yanı sıra güçlü bir kadını anlatıyor..
eren bu şiirin gizli kahramanıdır..
bu da şiir:
karadutum, çatal karam, çingenem
nar tanem, nur tanem, bir tanem
agaç isem dalımsın salkım saçak
petek isem balımsın a gülüm
günahımsın, vebalimsin.
dili mercan, dizi mercan, dişi mercan
yoluna bir can koyduğum
gökte ararken yerde bulduğum
karadutum, çatal karam, çingenem
daha nem olacaktın bir tanem
gülen ayvam, ağlayan narımsın
kadınım, kısrağım, karımsın.
ii.
sigara paketlerine resmini çizdiğim
körpe fidanlara adını yazdığım
karam, karam
kaşı karam, gözü karam, bahtı karam
sıla kokar, arzu tüter
ılgıt ılgıt buram buram.
ben beyzade, kişizade,
her türlü dertten topyekün azade
hani şu ekmeği elden suyu gölden.
durup dururken yorulan
kibrit çöpü gibi kırılan
yalnız sanat çıkmazlarında başını kaşıyan
artık otlar göstermelik atlar gibi bedava yaşayan
sen benim mihnet icinde yanmış kavrulmuşum
n'etmiş, n'eylemiş, n'olmuşum
nömert ırmaklar gibi gürül gürül
bahtın karışmış bahtıma çok şükür.
yunmuş, yıkanmış adam olmuşum.
karam, karam
kaşı karam, gözü karam, bahtı karam
sensiz bana canım dünya haram olsun..
soldaki mari
çok geçmemiş, mari ağır tüberküloz hastası. savaş yılları, ilaç yok. bedri rahmi antibiyotik bulabilmek için tablolarını ucuz ucuza satıp durmuş ama nafile: mari ölmüş, bedri rahmi dağınık.. vefalı kadın eren, tüm bu olanları bile bile bedri rahmi'yi terketmemiş, onunla kalıp iyi olması için elinden geleni yapmış. tam böyle her şey yolunda girmiş, olur ya; aradan bir bit yeniği çıkar. öyle bir şey olmuş işte:
bir toplantıda bedri rahmi'den şiir okunması istenmiş. halt edilmiş.. bedri rahmi başlamış okumaya, gözleri yaşlı:
"karadutum, çatal karam, çingenem
daha nem olacaktın bir tanem,
gülen ayvam, ağlayan narımsın,
kadınım, kısrağım, karımsın"...
insanlar bir eren'e bakmış, bir bedri rahmi'ye.. salondaki herkes bilmiş o şiirin mari'ye yazıldığını.. eren'in hâli n'olur; kadını, kısrağı, karısı mari'yken bedri rahmi'nin? durmamış zaten, çekmiş gitmiş paris'e. paris'teyken gönderdiği bir mektupta o gece için şöyle demiş: ''canuşkam; kulüpte bir gece, bir şiir okumuştun hani! hatırladın mı? gözlerinden birden yaşlar döküldüğünü görünce içimin karardığını hissetmiştim. sesin nasıl titremişti. hey! bütün bunları hatırlıyor musun? sanki böğrüme kızgın bir ütü yapışmış gibi olmuştum.''
dayanamamış eren, pek uzun sürmemiş dönmüş canuşkasının yanına..
bu da güzelim eren. sağdaki de mektupları
bedri rahmi öldüğünde eren, artık otuz beş yaşına gelmiş oğlunu alıyor karşısına:
''babanı uğurladık; ama şunu bilmeni istiyorum ki, ona çok kırıldım. yaşadığı ilişkiyi hiç unutmadım. hiçbir kadın aşağılanmayı kabul etmez. buna katlandıysam; bil ki sadece senin hayatın kararmasın diyedir''
haksız da değil
bence karadut; bir kadına duyulan aşkın yanı sıra güçlü bir kadını anlatıyor..
eren bu şiirin gizli kahramanıdır..
bu da şiir:
karadutum, çatal karam, çingenem
nar tanem, nur tanem, bir tanem
agaç isem dalımsın salkım saçak
petek isem balımsın a gülüm
günahımsın, vebalimsin.
dili mercan, dizi mercan, dişi mercan
yoluna bir can koyduğum
gökte ararken yerde bulduğum
karadutum, çatal karam, çingenem
daha nem olacaktın bir tanem
gülen ayvam, ağlayan narımsın
kadınım, kısrağım, karımsın.
ii.
sigara paketlerine resmini çizdiğim
körpe fidanlara adını yazdığım
karam, karam
kaşı karam, gözü karam, bahtı karam
sıla kokar, arzu tüter
ılgıt ılgıt buram buram.
ben beyzade, kişizade,
her türlü dertten topyekün azade
hani şu ekmeği elden suyu gölden.
durup dururken yorulan
kibrit çöpü gibi kırılan
yalnız sanat çıkmazlarında başını kaşıyan
artık otlar göstermelik atlar gibi bedava yaşayan
sen benim mihnet icinde yanmış kavrulmuşum
n'etmiş, n'eylemiş, n'olmuşum
nömert ırmaklar gibi gürül gürül
bahtın karışmış bahtıma çok şükür.
yunmuş, yıkanmış adam olmuşum.
karam, karam
kaşı karam, gözü karam, bahtı karam
sensiz bana canım dünya haram olsun..