Kar

karı severiz.
çok yağsın, büssürü yağsın hem de.
kayacağız.

Sevmem.
Ugrastirir. Üsütüyor da. Ceylan gibi sekmek varken o cizmelerle kaplumbağa hizinda adim attirir, yere yapismamak icin iki yana besili ördek gibi yürürken bulursun insanlari
Bazen sapka takasin yoktur, o sacın sönmemesi gerekir. Islatır, fönünü bozar.
Ama şunun hakkını yiyemem
O beyaz sükunette biraz rehabilite olmak istersin, dilinin ucuna en sevdigin sarkiyi ilistirir, ellerin cebinde karın icinde gırç gırç yürürken basin öne egik burnun akar. Iyi bir sey diyecektim olmadi. Yok. Sev(e)medigim iklim.

Ama zola'dan müthis bi kar teşbihi birakip, terk edicem konuyu
"o konustukça cember yariliyor, bu zavalli insanciklarin dünyasına acilan delikten azicik isik siziyordu. sonu gelmeyen yoksulluklar, hayvanca calismalar, koyun sürüsü gibi yalniz yününden degil, beylerin keyfi istedi mi canindan bile oluslar, bütün bu felaketler, kizgin günes altinda eriyen kar gibi bir anda yok oluyordu ve adalet perisi gözleri kamastiran bir aydinlik icinde gökten yere iniyordu"

Kar disarida kalanlar haric herkese guzeldir.

üzerine de bunu dinleyin.
uzaktaki dağlarıniza kar yagmus gibi huzunleniyorsunuz.

Mevsimin ilk karı düşüyor toprağa.
Tâne tâne, lapa lapa…
Gökyüzü, kararnâme misâli yeryüzüne iniyor yavaş yavaş… Dumanlı bir âh gibi döne döne sokağa inen karların yolu, ara sıra buzlu camlara düşüyor. Yıllardır şitâiyyelerde bekleyeduran harfler, camlara tutunuyor bir bir... Nağmeli bir nâme gibi…

Karı ilk yağdığında her yer masal gibi olduğunda seviyorum sonrasında sulu şaka gibi