İnsanı değerli kılan Allah’ın ona değer vermesinden başka bir şey olamaz...
Bir cihaz olarak düşünülürse akıllara ziyan mükemmelliği değildir “değer”li oluşunun sebebi...
Temiz bir zemin üzerinde diz çöküp ellerini kaldırdığın zaman arada hiçbir perde olmaksızın “huzur”a çıkmış olursun.
Hiçbir sınavdan geçmeden...
Hiçbir başarı şartı olmadan...
Aracısız.
Randevusuz.
***
İltica edilecek en yüksek makam...
Ve camiler... Kapıları yirmi dört saat açık... (Şimdilerde resmi daire gibi namaz vakitlerinde açılması hırsızlık korkusu vs. gibi arızalar topluma aittir...)
Yaşlılara ön saflar layık görülür hürmeten; hepsi o...
İşçiler için ayrı bir bölüm zenciler için bodrum katı beceriksizler için ön eleme makam sahibi olmayanlar için arka taraflar veya fakirler için ayrı bir organizasyon yoktur...
***
“Enbiyanın Seyyidini bile alan” dünyada kapılar yüzünüze çarpılır ya bazen...
Renginiz tutmaz mesela...
Torpiliniz yetersizdir.
Tipiniz tuhaf...
Veya yaratılıştan omuz atacak cesarete amuda kalkacak performansa anahtar deliğinden sızacak omurgasızlığa sahip değilsinizdir.
Ve veya sistem için hazım problemi teşkil ediyorsunuzdur.
İnsan üzülür.
İşte o zaman teselligâhtır Yaradan’ın kapısı.
***
Mevlâna’nın tarif ettiği hani... “Gel” diye çağırdığı...
***
Benim Sevgili Peygamberim “Ümmetim...” diye Miraç’ta bile yalvarırken Allah’a belki en çok da kusurlu hatalı zavallı olanları düşünüyordu. Yani hepimizi... Bir kısmımızı değil.
***
Hal böyleyken insan kendini tarif etmeye kalktığında elbette en önemli ve şerefli sıfatı kulluğudur.
O’nun kulu...
Sevgilisinin ümmeti...
***
Sülalede vezir paşa ağa yok...
Han hamam kat yat hak getire...
Olsun...
Kimi zaman ay sonu bile zor gelir...
Velâkin...
Kapanan kapı burnunu ve kalbini acıttığı zaman...
Sakla gözyaşını seher vakti için... Bir açık kapı herkes için her zaman var...
Allah’ın kulu olduğunu hatırla yeter...
Bir cihaz olarak düşünülürse akıllara ziyan mükemmelliği değildir “değer”li oluşunun sebebi...
Temiz bir zemin üzerinde diz çöküp ellerini kaldırdığın zaman arada hiçbir perde olmaksızın “huzur”a çıkmış olursun.
Hiçbir sınavdan geçmeden...
Hiçbir başarı şartı olmadan...
Aracısız.
Randevusuz.
***
İltica edilecek en yüksek makam...
Ve camiler... Kapıları yirmi dört saat açık... (Şimdilerde resmi daire gibi namaz vakitlerinde açılması hırsızlık korkusu vs. gibi arızalar topluma aittir...)
Yaşlılara ön saflar layık görülür hürmeten; hepsi o...
İşçiler için ayrı bir bölüm zenciler için bodrum katı beceriksizler için ön eleme makam sahibi olmayanlar için arka taraflar veya fakirler için ayrı bir organizasyon yoktur...
***
“Enbiyanın Seyyidini bile alan” dünyada kapılar yüzünüze çarpılır ya bazen...
Renginiz tutmaz mesela...
Torpiliniz yetersizdir.
Tipiniz tuhaf...
Veya yaratılıştan omuz atacak cesarete amuda kalkacak performansa anahtar deliğinden sızacak omurgasızlığa sahip değilsinizdir.
Ve veya sistem için hazım problemi teşkil ediyorsunuzdur.
İnsan üzülür.
İşte o zaman teselligâhtır Yaradan’ın kapısı.
***
Mevlâna’nın tarif ettiği hani... “Gel” diye çağırdığı...
***
Benim Sevgili Peygamberim “Ümmetim...” diye Miraç’ta bile yalvarırken Allah’a belki en çok da kusurlu hatalı zavallı olanları düşünüyordu. Yani hepimizi... Bir kısmımızı değil.
***
Hal böyleyken insan kendini tarif etmeye kalktığında elbette en önemli ve şerefli sıfatı kulluğudur.
O’nun kulu...
Sevgilisinin ümmeti...
***
Sülalede vezir paşa ağa yok...
Han hamam kat yat hak getire...
Olsun...
Kimi zaman ay sonu bile zor gelir...
Velâkin...
Kapanan kapı burnunu ve kalbini acıttığı zaman...
Sakla gözyaşını seher vakti için... Bir açık kapı herkes için her zaman var...
Allah’ın kulu olduğunu hatırla yeter...