Kahretsin Susuyorum

Şimdi yanında olup;
İnmek vardı gözlerinden yüreğine.
Akmak vardı ılık ılık damarlarında.
Çırpınmak vardı kalbinde delicesine...

Kalem olmak vardı sonra ellerinde
Mürekkep olmak vardı,
Beyaz kağıtlara ben diye yazdığın...
Bir damla göz yaşı olmak
Damlamak vardı mektuplara...
Her nefes alışında,
Derinden bir 'ahh' olmak vardı.
Hiç hesapsızca dudaklarında...

Ter olmak vardı şakaklarında.
Nefes olmak vardı her sigaranda.
İçki olmak vardı içtiğin yudum yudum.
Yumruk olmak vardı masaya vurduğun...
Asi olmak vardı zamana,
Yırtarak geceyi.
Sana koşmak vardı.
Basmak bağrıma.
Başını koymak omzuma.
Seni sevmek vardı şimdi,
Sevilmek deli dolu çılgınca...

Sen olmak vardı.
Senin olmak vardı.
Sende kalmak vardı.
Yeniden bir bütün olmak vardı.
Hiç ayrılmamışcasına...
Şimdi var gücümle bağırmak vardı imkansızlıklara.
Ayrılığı kelepçe gibi kalbimize vuranlara.
Ben ONU SEVİYORUM...
Ben ONU İSTİYORUM...
Ben SENİ SEVİYORUM...
Ben SENSİZ ÖLÜYORUM... Kahretsin...SUSUYORUM Şimdi susuyorum,
Dilimle hiçbir kelimeyi eskitmeyeceğim artık
Defalarca söylenmiş aşk itiraflarına
bir yenisinide ben eklemeyeceğim.
Susturuyorum sözlerimi
ve susturuyorum gözlerimi.
Artık gizli hikayeler anlatmayacak bakışlarım sana
Ağıt yakmayacak gidişine.
Sayıklamayacağım ismini ve
dualarım sadece yürekten haykıracak yar diye.

Şimdi susuyorum,
Harflerden oluşmuş siperlerin ardına saklanmayacağım.
Hiç bir acıya ses bombaları patlatmayacağım.
Parantezlerin kör zindanına adını yazmayacağım
Soru işaretlerine takılıp,
Ünlemlerin kazdığı kuyulara düşmeyeceğim.
Son cümlelerimi yarım bırakıp
seni üç noktaların üzerinde bekletmeyeceğim.
Bilmediğim tüm sorulara cevap diye seni sunmayacağım.

Şimdi susuyorum,
Ne yağmurlar, ne çeşmeler yetmiyor susuzluğuma
Susuyorum
ve seni sevdiğimi kimselere söylemiyorum.​