Bazen kelimeler yetersiz kalıyor
Ve tanımaz oluyor insan en güvendiği haini
Birlik yolunda yan yana yürüme sözü verenlerden biri
İlk zorlukta topukluyor
Yalnızlığa terk ediyor biri diğerini
Kaçıyor yani…
Onlar her şeyin en iyisini bilirler ya
Kendilerinin kim olduğunu bildikleri gibi…
Seneler sonra yan yana uyuduğunuz,
Teslim ettiğiniz tüm hayallerinizle
Hatta yaşlanmayı düşlediğiniz
O koynunuzdaki en yakın ve büyük düşman
Biriktirip sakladığı tüm kötülüklerini döküyor
Yuvanın, Senin her yanına…
Şaşırıyorsun kalakalıyorsun
Bu kim diye…
İnanmak istemiyorsunuz dakikalarca
Günlerce aylarcaaa veee yıllarcaaa
Ama gerçek tam karşında tokat gibi
Ani, hızlı, sert ve çok acı geliyor.
Her şeye uyum sağlayabiliyor insan
Öğretiyor…
Yavaş yavaş alıştırıyor yeni ve
Senin hiç düşlemediğin bir hayata…
Muhakemesini yapıyorsun istemeden
Kaybettiklerinin kazandıklarının
Terazinde tartıyorsun geriye sarıp sarıp
Olayları daha başka görüyorsun.
Tüm çırpınışlarını anımsıyorsun kurtarabilmek için
Senin için en güzel yuvanı.
Konuşmalar kavgaya dönüşüyor
Hatayı iki kişiden biri kabullenmiyor
Suçlu bir kişi seçiliyor.
O ne yapsa kendini anlatamıyor.
Bir katil bir cani bir kötü olan her neyse
Adalet mi bu?...
Ona inanılıyor yuvam yıkılıyor.
Altında bir ben kalıyorum.
Islak yanaklarım, şişmiş gözlerim,
Ayrılmak istemediğimi haykırmaktan acıyan boğazımla…
Çaresiz kalışım…
Çaresizliğin elden bir şey gelmemezliğin haliyle
Sağa sola sarılıyorum…
Yani…
Kapılarıma, duvarlarıma, pencerelerime, odalarıma bakıyor
Ve dışarıda bekleyen taksiye dermansız bacaklarım adım atmayı unutmuşken
Kollarımdan tutularak götürülüyorum.
On dört yılı bir avazda mecburen noktalıyorum.
Son defa evime bakıyorum canım evime
Bitiyorum.
Bitiriliyorum.
Pervin Gökalp
Ve tanımaz oluyor insan en güvendiği haini
Birlik yolunda yan yana yürüme sözü verenlerden biri
İlk zorlukta topukluyor
Yalnızlığa terk ediyor biri diğerini
Kaçıyor yani…
Onlar her şeyin en iyisini bilirler ya
Kendilerinin kim olduğunu bildikleri gibi…
Seneler sonra yan yana uyuduğunuz,
Teslim ettiğiniz tüm hayallerinizle
Hatta yaşlanmayı düşlediğiniz
O koynunuzdaki en yakın ve büyük düşman
Biriktirip sakladığı tüm kötülüklerini döküyor
Yuvanın, Senin her yanına…
Şaşırıyorsun kalakalıyorsun
Bu kim diye…
İnanmak istemiyorsunuz dakikalarca
Günlerce aylarcaaa veee yıllarcaaa
Ama gerçek tam karşında tokat gibi
Ani, hızlı, sert ve çok acı geliyor.
Her şeye uyum sağlayabiliyor insan
Öğretiyor…
Yavaş yavaş alıştırıyor yeni ve
Senin hiç düşlemediğin bir hayata…
Muhakemesini yapıyorsun istemeden
Kaybettiklerinin kazandıklarının
Terazinde tartıyorsun geriye sarıp sarıp
Olayları daha başka görüyorsun.
Tüm çırpınışlarını anımsıyorsun kurtarabilmek için
Senin için en güzel yuvanı.
Konuşmalar kavgaya dönüşüyor
Hatayı iki kişiden biri kabullenmiyor
Suçlu bir kişi seçiliyor.
O ne yapsa kendini anlatamıyor.
Bir katil bir cani bir kötü olan her neyse
Adalet mi bu?...
Ona inanılıyor yuvam yıkılıyor.
Altında bir ben kalıyorum.
Islak yanaklarım, şişmiş gözlerim,
Ayrılmak istemediğimi haykırmaktan acıyan boğazımla…
Çaresiz kalışım…
Çaresizliğin elden bir şey gelmemezliğin haliyle
Sağa sola sarılıyorum…
Yani…
Kapılarıma, duvarlarıma, pencerelerime, odalarıma bakıyor
Ve dışarıda bekleyen taksiye dermansız bacaklarım adım atmayı unutmuşken
Kollarımdan tutularak götürülüyorum.
On dört yılı bir avazda mecburen noktalıyorum.
Son defa evime bakıyorum canım evime
Bitiyorum.
Bitiriliyorum.
Pervin Gökalp