Kaçıp giderken umutsuzluğun adı konmamış kimliksizliği yakasına yapışmasa insanınkolay olur belki vazgeçişler..Vazgeçerken kimden ve neden vazgeçtiğinin farkında midir insan..sorgusuz sualsiz yalnızlıklara savunmasiz atarken kendiniavazı olacak..sesi olacak bi ışık bulmak çok mu zordur..giderken yanında umutsuzluğununda katık oldugu yolculuklardönüp dolaşıp aynı adreslerde bitmez mi?? içimde hayatın uyandırdığı aynada yabancı suretibirbaşına sokaklarda ip atlarkensek sek oynarken görsem inanır mıyım onun ben olduğuna..cinneti doğuran saatlerin sonsuz acımasızlığına aldırmadan yok saydığımız umutsuzluklarbirileri birazcık daa çok sevsin diye verdiğimiz çabalarparmak ucundan tutunduğumuz hayatın arkasnda küçüldüğümüz duvarlar da mı artık tanıdık değildir bizee..insanlar..hem korktuğumuz..hem de korkularımızdan siğinmak için usul usul sığındığımız insanlar..onlar ne kadar yandaştır ki bize hayata tutunmak için verdiğimiz olanca mücadeledeson pamuk ipliğimizi paslı makaslarla kesenlere karsı..
Kaçmak çözüm olsa keşke..kaçarken çıkardığımız topuk sesleri hayatı kırmasa..yüreğimizde ogünün acılarını tasımadan kaçsak her tercihin bi vazgeçiş olmadığı yerlere..ve keşke birine evet demek tüm dünyaya hayır demek olmasa ..
Kaçmak çözüm olsa keşke..kaçarken çıkardığımız topuk sesleri hayatı kırmasa..yüreğimizde ogünün acılarını tasımadan kaçsak her tercihin bi vazgeçiş olmadığı yerlere..ve keşke birine evet demek tüm dünyaya hayır demek olmasa ..
