Yasli adam kulubesinin onunde torunuyla oturuyormus, az otede birbiriyle bogusup duran iki kopegi izliyorlardi. kopeklerden biri siyah, biri beyazdi, ve on iki yasindaki cocuk kendini bildi bileli o kopekler dedesinin kulubesinin onunde bogusup duruyorlardi.
Dedesinin surekli goz onunde tuttugu, yanindan ayirmadigi iki iri kopekdi bunlar.
Cocuk kulubeyi korumak icin biri yeterli olacakken niye otekininde oldugunu, hem niye renklerinin illa da siyah ile beyaz oldugunu anlamak istiyordu artik.
O merakla sordu dedesine.
Yasli adam, bilgece gulumsemeyle torununun sirtini sivazladi.
"Onlar" dedi, "benim icin iki simgedir evlat"
"Neyin simgesi ?" diye sordu cocuk.
" Iyilik ile kotulugun simgesi, Aynen su gordugun kopekler gibi, iyilik ve kotuluk icimizde surekli mucadele eder durur. Onlari seyrettikce ben hep dusunurum. Onun icin yanimda tutarim onlari."
Cocuk, sozun burasinda, mucadele varsa, kazanani da olmali diye dusundu ve her cocuga has bitmeyen sorulara bir yenisini ekledi :
"Peki, sence hangisi kazanir bu mucadeleyi?"
Bilge adam, derin bir gulumsemeyle bakti torununa :
"Hangisi mi evlat ? Ben hangisini daha iyi beslersem o! "