İşte uygulama öğretim diye buna derim.

Biraz önce haberleri izlerken bir haber dikkatimi çekti. Bir ilimizde bulunan Anaokulu yine aynı il içinde bir ilçe Anaokulu ile kardeşlik bağı kurmuş ve Bayram dolayısıyla bu ilçedeki kardeşlerine bayramlıklar alarak hediye götürüyorlarmış. Onların, o ilçedeki anaokuluna girişlerini çocukların birbirlerine sarılışlarını hediye aldıkları çocukların onlara olan teşekkürlerini duydum, Vallahi duygulandım. Hele onların hediye getiren kardeşlerine olan sarılışını görünce çok mutlu oldum ve gerçekten de gurur duydum.

Velhasıl kelam anlatmak istediğim asıl mesele şu; Öğretim ailede başlar sonra ilk etapta okullarda. Her anne baba çocuğuna karşı şefkat duyar, merhametlidir çok sever. Maalesef çocuklarına karşı beslediği bu sevgiyi onların ruhuna bazen empoze edemiyorlar. buda bir gerçek. Insanlığımızın yaşadığı en büyük sorun empati eksikliği, Sevgi yoksunluğu. Başta ailede aldığı sevgiyi bağlılığı paylaşma gibi güzellikleri etrafına karşı da sergileyebilmesi için somut eylemlere ihtiyaç vardır. Minik beyinler, minik dimağlar karşılık bekleyerek bir iş yapmazlar. Belki tek bekledikleri sıcak bir tebessüm olabilir, başının okşanması olabilir, gönüllerine dokunmaktır mesele.

Bugün haberlerde gördüğüm bu türlü faaliyetlerin, daha fazla yaygınlaşması ve tüm yeni beyinlere aşılanması gerektiğine inanıyorum.