6-7 yaslarinda falanim. Ilk okul 1 e gidiyorum. Dedemi kaybetmisiz, merkeze tasinmisiz, her sey herkes yabanci. Evimizin arkasındaki elma bahcesi yok, kosusturdugumuz tepeler tirmandigimiz bayirlar yok. Tas sektirdigimiz dere en önemlisi dedemin tahtadan yaptigi kilicla sovalye olup dusmanlarla savastigim, gunlerimi saatlerimi uzerinde gecirdigim alic agacim yok. Karsidaki apartmanda digdimin digdisindan dolayi uzaktan, pek cok uzaktan akrabamizin iki kizi var. Aysel ve Ayfer. Bir de onlarin hemen bitisiginde oturan Arife. Kizin sürekli sumugu aktigi icin adini Sumuklu Arife koymusum, herkes de öyle soyluyor. Kiz bi simarik bi kiskanc bi cadoloz. Hayatimda sevmediğim ilk insan diyebilirim. Kiz bi aglamaya basliyo gozune far tutulmus tavsan gibi bakakaliyorum. Yok böyle bi aglama sekli yok böyle bi cirkinlik. Agzini bi karis acip cenesini ve alt dudagini asagiya sarkitip aaeeeaaaa diye aglamaya basliyor.
Bizim evde oyun oynuyoruz bizi alip kendi evine goturup sonra bizi (kiz kardesimle) kovup Ayfer'lerle oynuyor. Ayfer'lerde oynasak asagiya indirip mutlaka bi mizikcilik yapip ciyaklaya ciyaklaya aglayip oyunu bozuyor. Neyse bir gun evde ders calisiyorum kardesim aglaya aglaya eve geldi kafasindan kanlar suzuluyor. Bu sumuklu Arife kardesimi oyundan cikarmak istemis kardesim de cikmak istemeyince tas atip kafasini yarmis. Annem tentürdiyotla yarasini temizledi ben de yakmasin diye ufledim. Hayir kardesim de kakullu kut saclari olan eli yuzu yapma bebek gibi bir sey. Birak vurmayi sevmeye kiyamazsin. Sessiz sakin kendi halinde bi cocuk. 5 yasinda falan o zamanlar. O kadar aglamaya dayanamayip sizdi kardesim, uykusunda bile icini ceke ceke agladi. Benim canim bi acidi. Sanki onun degil benim kafam yarilmis gibi, nasıl icime oturdu. O zamanlarda da tersi pis kinci bir cocugum. Anında intikam canlari calmaya basladi bende. Once doveyim ben bunu dedim. Nasıl yaparim falan diye dusunuyorum sacini cektigimi falan hayal ediyorum. Cunku abim bize kizdiginda etrafta kimse yoksa sacimizi ceker. Tek bildigim siddet icerikli olay bu. Bunu hemen eleyip dise dis kana kan, hak hukuk adalet diyip intikam yeminimi oracikta ediyorum. Bir yemin ettim ki donemem donemem.
Aradan bir hafta falan gecti sanirim mutfagi karincalar basmis kadin anam onlarla ugrasirken kardesim " Anne onlar nereden geliyor " diye sordu. Annem de "disaridan " dedi. Ben de "niye bizim evimize geliyorlar" diye sordum. "cunku kendi evleri yok" dedi annem. Bizde kardesimle karincalara bir ev yapmaya karar verdik ciktik bahceye. Buyuk bahcesi olan kocaman bir ev yaptik. Bahce kenarlarina comaklardan cit falan da yaptik. 10 numara 5 yildiz bir ev yaptik derken sumuklu Arife yaninda kendinden yasca buyuk bi kizla hihlaya hihlaya saclarini savura savura gecti bahce duvarinin yanindan. Gozumu hic uzerinden ayirmadigimi hatirliyorum. Kardesime baktim yuzu dustu aglamakli oldu ben cektim savas bayragini.
Annem yan apartmandaki komsuya misafirlige gitmisti sen dedim annemin yanina git. Hemen yaptim plani. Bu, bu tarafa gidiyorsa bakkala gidiyordur cok fazla vaktim olamaz. O zamanki avucuma sigacak bir tas alip annemlerin odasinda erketeye yattim. Pencereyi de hafif acik biraktim acmakla ugrasmayip sesini de duymasinlar diye. Cok gecmeden sumuklu Arife kikirdeye kikirdeye gecti pencerenin onunden. Bahce duvarinin ortasina dogru gelince actim pencereyi firlattim tasi ve tam isabet! Nasıl sartlamissam artik kendimi atamama ihtimalimi falan hic dusunmemisim. Tabii isabet ettirdigimi Arife'nin ciyaklamadindan anladim. Hemen kostum salona defterimi kitabimi actim ders calismaya basladim. Ders calisirken annem hic bolmezdi cunku beni.
Cok gecmeden annemler geldi. Ben uc bucuk atiyorum Arife nin anasi ha geldi ha gelecek. Bari diyorum hava kararmadan gelse de babam evde olmasa. Ne gezenti kadinmis. Hava biraz kararmaya baslamisti ki geldi.. Annem acti kapiyi kadin nasıl bagiriyor senin kizin kizimin kafasini yarmis diye. Annemde tabii benden hic suphelenmiyor ders calisiyoz o kadar saattir. "kucucuk cocuk nasil yarsin Arife nin basini komsu" dedi annem. "Buyugu yarmistir buyuguuuu " diye soylenmeye baslayinca annem "cocuk ders calisiyo saatlerdir disariya cikmadi ki" falan diyor ama kadinin gidecegi yok. "Gel kiz buraya " diye bagirmaya baslayinca annem beni cagirdi. "Sen mi tas attin kizim Arife ye " diye sordu sadece "yoo" diyebildim. Ama yuzum beni hemen ele verdi kipkirmizi oldum. Annem benim yaptigimi anlamis olacak ki hemen kontir ataga gecti ve " bunlar cocuk yarin barisirlar ayiptir komsu hem ben sana geldim mi Arife bizim kizin basini yardiginda " diyince kadin geri adim atti ve bana pis bi bakis atip gitti. Annem kapiyi kapattiktan sonra saclarimi karistirdi ki hic sevmezdim bu hareketi ama o an ses cikamadim. Yirtmanin vermis oldugu rahatliktan mi yoksa intikamimizi almanin gururundan mi bilmem. Annem de adi gibi biliyordu benim yaptigimi ama hic bir sey demedi. Normalde olsa bagirislariyla beni odalardan kacirtirdi. Dondu mutfaga bize kek yapmaya gitti. Ben de kolumu kiz kardesimin omuzuna atip salona goturdum. Defterimden bi sayfa koparip kirmizi kalemimle sekilsiz karalamalar yapmasina izin verdim.
akşam ezanı okunmadan eve gitmek zorunda kalırdım seninle vakit geçerdi sen götürürdün beni eve. Bildiğin görüntüler geçiyor gözümden 
