İnsanlığın Tarihi Kadar Eski Yamyamlık
Kristof Kolomb 1490'lı yıllarda Amerika kıtasına ayak bastığında ilk karşılaştığı yerlilerin, kazanlarda insan organları pişirdiğini ve şişe takılmış etleri ateşte pişirdiklerini görmüştür. Carib kabilesinin insanları olan bu canlıları seyir defterine Caniba (Canib yazar bazı kaynaklarda) diye kaydeden Kolomb, Orta Afrika'dan dilimize giren Yamyamlığın herkes tarafından bilinmesini sağlamıştır. Mesele bilinmesi değil elbette, daha önemlisi yamyamlığın ilk insanlıkla aynı tarihlerde başlaması ve her kıtada görülmesidir.
Yamyam, İngilizce karşılığında Cannibal olurken, ünlü antropologlar yamyamlığın açlığı gidermeye dayalı olmadığını tinsel ve büyüsel nedenlerden kaynaklandığını savunarak yamyamları ikiye ayırmışlardır. İçe dönük yamyamlık: sadece akrabaların ve aynı kabileye ait olan ölülerin bedenleri veya yalnızca organları yenirken (bknz: Dieriler sadece yağlı bölgeleri yerler ki yağın büyük bir güce sahip olduğuna ve kendilerine geçeceklerine inanırlar), dışa dönük yamyamlıkta düşmanlar yenmektedir. Bazı toplumlarda ise yamyamlık ölüye saygı, onun cesedini yemekle özdeşleştirilmektedir. Bu toplumların inançlarına göre, ölen kişi için en saygın mezar yeri yaşayanların bedenleridir. Bazı toplumlarda ise ölüleri yiyerek sadece onu daha iyi saklayacaklarını değil, aynı zamanda onun niteliklerine de sahip olacaklarını düşünülmektedir. Kültürlerden örnekleri çoğaltmak mümkünken Kaptan Cook gezileri sırasında Amerika, Afrika, Avustralya, Pasifik'te yamyamlık olduğunu söylemiştir.
Maorilerin (Yeni Zelanda yerlileri) esir aldıkları düşmanlarını yediklerini ve hatta sağ kolunun (yardımcısı anlamında) bu insan yeme ziyafetini gördüğünü söylemiştir. M.Ö.30 -130 yılları arasında Fransa, İspanya, Britanya'da bulunan kalıntılar insanların yendiğini düşündürmüş olsa da 1970'lerde bunların ırkçı yalanlar olduğu savunulmuştur. Bu iddia antropologlar arasında yamyamlık inkarı dönemine neden olsa da sonrasındaki bulgular geleneksel törenler için ya da beslenme amaçlı yamyamlığın olduğunu kanıtlamıştır.
Alıntıdır.
Kristof Kolomb 1490'lı yıllarda Amerika kıtasına ayak bastığında ilk karşılaştığı yerlilerin, kazanlarda insan organları pişirdiğini ve şişe takılmış etleri ateşte pişirdiklerini görmüştür. Carib kabilesinin insanları olan bu canlıları seyir defterine Caniba (Canib yazar bazı kaynaklarda) diye kaydeden Kolomb, Orta Afrika'dan dilimize giren Yamyamlığın herkes tarafından bilinmesini sağlamıştır. Mesele bilinmesi değil elbette, daha önemlisi yamyamlığın ilk insanlıkla aynı tarihlerde başlaması ve her kıtada görülmesidir.
Yamyam, İngilizce karşılığında Cannibal olurken, ünlü antropologlar yamyamlığın açlığı gidermeye dayalı olmadığını tinsel ve büyüsel nedenlerden kaynaklandığını savunarak yamyamları ikiye ayırmışlardır. İçe dönük yamyamlık: sadece akrabaların ve aynı kabileye ait olan ölülerin bedenleri veya yalnızca organları yenirken (bknz: Dieriler sadece yağlı bölgeleri yerler ki yağın büyük bir güce sahip olduğuna ve kendilerine geçeceklerine inanırlar), dışa dönük yamyamlıkta düşmanlar yenmektedir. Bazı toplumlarda ise yamyamlık ölüye saygı, onun cesedini yemekle özdeşleştirilmektedir. Bu toplumların inançlarına göre, ölen kişi için en saygın mezar yeri yaşayanların bedenleridir. Bazı toplumlarda ise ölüleri yiyerek sadece onu daha iyi saklayacaklarını değil, aynı zamanda onun niteliklerine de sahip olacaklarını düşünülmektedir. Kültürlerden örnekleri çoğaltmak mümkünken Kaptan Cook gezileri sırasında Amerika, Afrika, Avustralya, Pasifik'te yamyamlık olduğunu söylemiştir.
Maorilerin (Yeni Zelanda yerlileri) esir aldıkları düşmanlarını yediklerini ve hatta sağ kolunun (yardımcısı anlamında) bu insan yeme ziyafetini gördüğünü söylemiştir. M.Ö.30 -130 yılları arasında Fransa, İspanya, Britanya'da bulunan kalıntılar insanların yendiğini düşündürmüş olsa da 1970'lerde bunların ırkçı yalanlar olduğu savunulmuştur. Bu iddia antropologlar arasında yamyamlık inkarı dönemine neden olsa da sonrasındaki bulgular geleneksel törenler için ya da beslenme amaçlı yamyamlığın olduğunu kanıtlamıştır.
Alıntıdır.