Stres attırıyor sanırım. Bir arkadaş grubum vardı iş yerinde onlar böyleydi, başkalarının ve birbirlerinin arkasından atıp tuttukları gibi birbirlerinin özellerini de ifşa ederlerdi. Bir iki defa "ben onu severim, iyidir" gibi bir tepkiyle durdurmaya çalıştığım oldu ama işe yaramaz, pasif direniş derler benim o andaki tepkime. Son olarak "ayıptır, koca koca insanlarsınız, rahatsız etmiyor mu bu söyledikleriniz sonradan" dedim, soğuk rüzgarlar esti, onlar benden, ben onlardan uzaklaştım.
Hayatlarıyla ilgili memnuniyetsizlik taşıyan ve bunu bir şekilde dedikoduyla hafifleten bir insan grubu var. Ya da belki de tek ortak noktaları bu eylemdir. Bilmiyorum aslında tam. İnsan birine kızar ve bunu bir şekilde anlatma ihtiyacı duyar, bu hepimizin yaptığı bir şey ama bir türü de var ki o biraz vicdansızlık ve merhametsizlik içeriyor.
Ailem gibi olmak isterdim biraz daha, biri hakkında konuşmazlar ama eskaza başladılarsa ikinci cümlede susuyorlar. Bu nasıl bir olmuşluk bilmiyorum, daha o olgunluğa eriştim mi emin değilim.
Netice-i kelam, düzgün insan olmak istiyorsak az dikkat etmek gerekiyor. Hem ayıp, hem hoş değil, hem komplekslice biraz, sonradan iyi hissettirmiyor ki, hem de günah yaf.