İnsanları neden affederiz

@aegishjalmur (: yeter

Ben affetmem,yukarıdaki affetsin.

Ne demiş, Hz. Hüseyin, insanların en asîli, intikama gücü yeterken bağışlayandır....

Yaa... Saat 5 olsa da gidip içsek.

İsim hafızam çok iyidir ama insanları hep yaptıkları ile hatırlarım o yüzden de kimseyi affetmem..

Ben hep affeden oluyorum ya
ne büyük Mallık str et gitsin ne uğraşıyon ..

sen edebilirsin ben edebilirim
ama devlet affedemez
etmemeli

Vazgeçtikten sonra görmek istemiyorsun ama affediyorsun ? Çok saçma herkes sessizce kendi yolunda olsun ya

Affetmek derken asıl önemli olan, hissettirdiği olumsuz duygulardan arınmaktır yoksa tabii ki yapılan yanlışlar unutulmayacaktır. Hem ruhsal hem zihinsel sağlık açısından, geçmişe bozuk plak gibi takılmamak gerekiyor. Zihinsel özgürlük elde edebilmek için olumsuz olayları tekrar zihinde canlandırmamak çok önemlidir.

Bazen de affetmeyiz:d Çok kolpa laflar ya “affet ve serbest bırak”, “ affetmekle gelen özgürlük” filan:d kendin için affet….. bilmem ne:d o zaman iyi olmanın ve iyi kalmak için çabalamanın hiçbir önemi olmasın yani… Nasıl olsa affedilecek, unutulacak… Basit basit şeylerden bahsetmiyorum bu arada.
Affetmeden de şifa bulabilir insan. Zaten artık bu toksik bağışlayıcılık üzerine de daha fazla yazıp çiziliyor. Sağlıklı insan zaten bir süre sonra o öfkeden ve üzüntüden ayrılıyor. Mümkün mü her şeyi ilk andaki gibi hissetmek? Kendi zihni için zamanla ve çabayla bu yüksek ve olumsuz duygulardan ya da doğasında/fıtratında varsa intikam hırsından arınır insan; şifalanır da ama iyi hissetmenin ve bu duygulardan arınmanın ön koşulu affetmek değildir. İnsan önce kendini iyileştirir ve sonra belki bir sonuç olarak affeder ya da affetmez.
Affetmemek de tercihtir ya da sonuçtur ve insana yük olan bir şey değildir benim gözümde. Hep söylediğim gibi herkesi layık olduğu yerde konumlandırmak çok önemli ve insana iyi gelen bir şey.

Larien' Alıntı:

Bazen de affetmeyiz:d Çok kolpa laflar ya “affet ve serbest bırak”, “ affetmekle gelen özgürlük” filan:d kendin için affet….. bilmem ne:d o zaman iyi olmanın ve iyi kalmak için çabalamanın hiçbir önemi olmasın yani… Nasıl olsa affedilecek, unutulacak… Basit basit şeylerden bahsetmiyorum bu arada.
Affetmeden de şifa bulabilir insan. Zaten artık bu toksik bağışlayıcılık üzerine de daha fazla yazıp çiziliyor. Sağlıklı insan zaten bir süre sonra o öfkeden ve üzüntüden ayrılıyor. Mümkün mü her şeyi ilk andaki gibi hissetmek? Kendi zihni için zamanla ve çabayla bu yüksek ve olumsuz duygulardan ya da doğasında/fıtratında varsa intikam hırsından arınır insan; şifalanır da ama iyi hissetmenin ve bu duygulardan arınmanın ön koşulu affetmek değildir. İnsan önce kendini iyileştirir ve sonra belki bir sonuç olarak affeder ya da affetmez.
Affetmemek de tercihtir ve insana yük olan bir şey değildir benim gözümde. Hep söylediğim gibi herkesi layık olduğu yerde konumlandırmak çok önemli ve insana iyi gelen bir şey.

Genişletmek için tıkla ...

Affetmeyi 'ödüllendirmek' olarak algılıyorsun galiba ancak o kelimeye yüklenen anlam çok da önemli değil.

Olumsuz olayı unutmaz ve sürekli hatırlarsan, beyindeki nöron bağları güçlenir ve bir süre sonra da takıntı haline gelmesine sebep olur.

Yapılan yanlışı unutmadan, zihinden uzaklaştırmak gerekiyor ki sağlık açısından zarar vermesin. Tekrar etmeden de o olumsuz duygular bir köşede atıl şekilde kalabilir.

Yanlış yapan zaten bedelini öder, bu kural şaşmayacağı için o kişi ya da olayı hatırlamaya, zihinde canlı tutmaya gerek yoktur.

Aldatmışsa asla affetmem,onun dışında insanlar affedilecek seviyeye gelemez benimleyken.bilirler affetmeyeceğimi ne cins olduğumu,kimse afffedilmeye layık değildir.

Lefty' Alıntı:

Affetmeyi 'ödüllendirmek' olarak algılıyorsun galiba ancak o kelimeye yüklenen anlam çok da önemli değil.

Olumsuz olayı unutmaz ve sürekli hatırlarsan, beyindeki nöron bağları güçlenir ve bir süre sonra da takıntı haline gelmesine sebep olur.

Yapılan yanlışı unutmadan, zihinden uzaklaştırmak gerekiyor ki sağlık açısından zarar vermesin. Tekrar etmeden de o olumsuz duygular bir köşede atıl şekilde kalabilir.

Yanlış yapan zaten bedelini öder, bu kural şaşmayacağı için o kişi ya da olayı hatırlamaya, zihinde canlı tutmaya gerek yoktur.

Genişletmek için tıkla ...

Yoo ödüllendirmek olarak algılamıyorum. İyi kalmaya çalışan insanlara haksızlık gibi algılıyorum. (Bu arada sözünü ettiğim şey basit hatalar değil, kötülük içeren şeyler) Hani bir söz var “Kötüleri affetmek, iyileri cezalandırmaktır” (“kötüleri bağışlayan iyileri cezalandırır” şeklinde de çevirisi var) diye. Bu kadar büyük bir laf etmiyorum ama bakış açım ve durduğum yer buraya yakın.
İnsan kendini olumsuz duygulardan arındırabilir, bunun için ön koşul affetmek değildir diyorum. Şifalanmak için affetmek gerekmiyor, zamanla zaten her duyguyu uzaklaştırıyor insan. Kendini travmatize eden birçok şeyi de iyileştirebiliyor. Ve dediğin gibi olumsuz duygular da zihinde atıl bir köşede kalıyor. Bunun için affetmek ön koşul değil. Affetmek sonuç bana göre. (Affetmemek de normal ve tercih) Dediğim sadece bu.

Dün yaptığımız eylemi.bugün beğenmiyorsak, Buda insani bir davranış biçimidir

Affetmek ya da affetmemek kişiye,koşula, olay örgüsüne göre son derece sağlıklı iki davranış biçimi.
Her ikisi de olay örgüsüne göre faydalı ya da zararlı olabilir;Saf kötülüklü var olmanıza yönelik haset girişimlerini ya da narsist-narsistik kişilik özellikli toksik insanları affetmek cogu zaman zarar verici olarabilir ya da tam tersi karşıda sağlıklı bir kişilik örüntüsü söz konusu olup,telafi ve pişmanlığa yönelik emareler varsa faydalı olabilir falan.Kötülükleri unutmak ya da unutmaya yüz tutmak, doğada var olmamız adına daima fayda içerseydi, muhtemelen zaten o şekilde evrimleşmiş olurduk.
Kişisel olarak ben hayatımda yer vermiyorum bu iki eyleme;'İnsanları hayatımda tutuyorum ya da tutmuyorum' şeklinde bakıyorum.Hatası olan insanlardan özür beklemeden hatalarını kabulleniyorum/taşıyorum. (özürden de hoşlanmam zaten)Hayatımda tutmadıgım insanları kötülük yapmış olsalar bile uzun bir süredir düşmanlaştırmıyorum. Hatta buna sebep olan davranışlarını irdelediğimde, altında yatan sevgisizliği,görülmemişliği, yıllarca birikmiş yok sayılmışlığı fark ettiğimde şefkat bile gösterebiliyorum. Şefkat gösterebiliyorum derken bağrıma basmıyorum; mesafem içerisinde o kişiye olan kızgınlığımı nötrlüyorum. Toksik, kötü davranışların az bir dilimi saf kötülük; çoğunun ciddi travma öyküleri var. Bu yaklaşım çok sağlıklı; olayları kişiselleştirmeyip, karşı tarafın yıkıcı davranışlarından kendinizi arındırabilme konusunda oldukça hafifletici. Narsistlerle etkilesimde gri kayanın temelindede bu var; 'O bir canavar ( hakaret manasıyla değil,hissederek kabullenilen gercek anlamıyla) ve doğası bu, yapabileceği başka bir şey de yok'. Sanki evinizin bir odasında,azgın bir ejderha besliyormuşçasına derin bir kabulleniş.Azgın ejderhayı kabul etme hali. Kötülüğün sizden ya da potansiyel yetersizliğinizden kaynaklandıgına dair senaryoyu bloke etmiş oluyorsunuz böylece.Zarar verici sisler, benliğinizden içeri girecek bir delik bulamıyor.

Çoğu zaman seninle alakalı değil yani kuzum, hem de hiç.

Çünkü intikam döngüsünü kırmak, şiddeti yeniden üretmemek yaşamak için son derece gerekli. Çünkü hakikatle yüzleşmek sizi küçültmeyecek tam tersine daha özgür kalacak. Affetmek güzeldir.