M
Myself
Ziyaretçi
Ziyaretçi
İnsanlar gülmeyi ve ağlamayı severler…
Gülmeyi severler;
Çünkü gülerken heyecanlanırlar. Kalpleri atar ve yaşadıklarını anlarlar. Mutlu olurlar ve mutlu olunca güler insanlar. Diğer bütün sorunları unuturlar ve o anın tadını çıkartırlar gülerken. Gülerken, gözler parıldar. Her göz bir güneş gibidir gülerken. Her insan bütün insanlardır.
Kaç gündür bu dünyada olduklarını, ne tecrübeler, ne acılar yaşadıklarnı unuturlar gülerken. Her ne yaşamış olurlarsa olsunlar, gülerken sadece o anda olurlar. Ne geçmişin can sıkıcı hatalarında ne geleceğin boğucu karanlığında değil, sadece o anda…
Ağlamayı severler;
Çünkü ağlarken içi acır insanın. Acıyan bir içinin olduğunu bilmek, yaşadığını hissettirir insana. Anıları hatırlar ve ağlar. Acıları hatırlar ve ağlar. Gidenleri hatırlar ve ağlar. Bir şarkıdan, kitaptan, filmden, şiirden etkilenir… Ve ağlar.
Bazen mutluluktan da ağlar insan. Çok mutlu olmuştur, gülmek yetişememiştir mutluluğuna ve ağlar. Göz pınarlarını dökerler, kurak suratlarına. Bazen kurak dudaklarını ıslatır, göz yaşları. Bazen boynundan içine doğru süzülür, bir sevgili edasıyla…
Ve ikisi de güzeldir aslında. Gülebilmek de ağlayabilmek de.
İkisini de yapamayan insanlar vardır, ben gibi. Ne gülebilirsiniz tam anlamıyla ne de ağlayabilirsiniz. Gülmek, insanları kandırmak gibi gelir bir noktadan sonra, gülmeye küsersiniz. Ağlamak, ağlayabilmek de zordur. Ağlamaya çalışırsınız; ama gözyaşlarınız akmaz.
En sonunda yapabileceğiniz tek şey, yazmak olur. Saçma sapan, anlamsız bir ton cümle kurarsınız…
Alıntı..
Gülmeyi severler;
Çünkü gülerken heyecanlanırlar. Kalpleri atar ve yaşadıklarını anlarlar. Mutlu olurlar ve mutlu olunca güler insanlar. Diğer bütün sorunları unuturlar ve o anın tadını çıkartırlar gülerken. Gülerken, gözler parıldar. Her göz bir güneş gibidir gülerken. Her insan bütün insanlardır.
Kaç gündür bu dünyada olduklarını, ne tecrübeler, ne acılar yaşadıklarnı unuturlar gülerken. Her ne yaşamış olurlarsa olsunlar, gülerken sadece o anda olurlar. Ne geçmişin can sıkıcı hatalarında ne geleceğin boğucu karanlığında değil, sadece o anda…
Ağlamayı severler;
Çünkü ağlarken içi acır insanın. Acıyan bir içinin olduğunu bilmek, yaşadığını hissettirir insana. Anıları hatırlar ve ağlar. Acıları hatırlar ve ağlar. Gidenleri hatırlar ve ağlar. Bir şarkıdan, kitaptan, filmden, şiirden etkilenir… Ve ağlar.
Bazen mutluluktan da ağlar insan. Çok mutlu olmuştur, gülmek yetişememiştir mutluluğuna ve ağlar. Göz pınarlarını dökerler, kurak suratlarına. Bazen kurak dudaklarını ıslatır, göz yaşları. Bazen boynundan içine doğru süzülür, bir sevgili edasıyla…
Ve ikisi de güzeldir aslında. Gülebilmek de ağlayabilmek de.
İkisini de yapamayan insanlar vardır, ben gibi. Ne gülebilirsiniz tam anlamıyla ne de ağlayabilirsiniz. Gülmek, insanları kandırmak gibi gelir bir noktadan sonra, gülmeye küsersiniz. Ağlamak, ağlayabilmek de zordur. Ağlamaya çalışırsınız; ama gözyaşlarınız akmaz.
En sonunda yapabileceğiniz tek şey, yazmak olur. Saçma sapan, anlamsız bir ton cümle kurarsınız…
Alıntı..