İnsanın en önemli tarafı, aklı iz’anı, muhakemesi. İnsan bu özelliklere sahip olduğu müddetçe insandır. Düşünebildiği müddetçe insandır.

İnsanın en önemli tarafı, aklı iz’anı, muhakemesi. İnsan bu özelliklere sahip olduğu müddetçe insandır. Düşünebildiği müddetçe insandır. Ne kadar hürmet edilen insan var ki, beyni sulandığı zaman onlara kimse itibar etmez. Saçma sapan konuşmağa başlarlar. insan insanlık itibarını kaybeder gider.

Zihni melekeleri yavaş yavaş dumura uğramağa başlar. Elleri ayakları tutmaz olur. Dizlerinin bağları çözülür. Rahatlıkla yürüyemez. Oturup kalkması zor olur. Günlük ihtiyacını göremez.

Hakikaten insanoğluna aklıyla, izanıyla, basiret ve firasetiyle çoğu zaman kendisine öyle bir gurur ve kibir gelir ki, bilgisiyle övünür, hafızasının gücü ve kuvvetiyle iftihar eder, tefahur eder, ama bu insan bazan o kadar aciz ve zavallı duruma düşer ki kendi çocuğunu bile tanıyamaz hale gelir. Kendi ismini unutur. En iyi bildiği şeylerin farkına varmaz. Bir söylediğini bir daha söyler. Bu suretle etrafındaki insanların maskarası olur.

Gençlik ve güçlülük döneminde etrafa kesin bir otorite tesis ettikleri halde, artık ele güne rezil olurlar, etrafın soytarısı haline gelirler.