İnsanın Büyüdüğünü Anladığı An.

Han
⚪ Konu sahibi son olarak 589 gün önce görüldü
Bir karar vermek zorunda kaldığında, annenden babandan yardım beklerken onların büyüdün artık kendin karar vermen lazım cevabıyla karşılastığında...artık ufacık şeylere sevinemediğini fark ettiğin zamanlar.
 
Cok erken fark etmek zorunda kaldim ben. Zor ama insan alisiyor bir sure sonra. Tam yikildigin zaman seni kaldiracagina ustune Babanin bir darbe vurmasini saymiyorum ben. Olan oldu, yasiyoruz cok sukur.
 
ben büyümedim hep biraz çocuk kaldım.
 
Annem birkaç yıl evvel annesini kaybettiğinde: "annemi kaybedene kadar hiç yaş almamışım, şimdi yaşlanmaya başladım" demişti. Sanırım acıyla harmanlanmış her tecrübe insana büyüdüğünü hissettiriyor.
 
ölüm yazılarını okuyunca kötü oluyorum doğanın kanunu lakin kötü hissettiriyor keşke en sevdiklerimizden önce ölsek o acıyı yaşamasak
 
Birçok kez büyüdüğümü sandığım olmuştu. Ama babamı mezara kendi ellerimle koyarken, üstüne toprağı atarken işte o an. Ötesi yok bunun.
 
Herkes için farklı olabilir . Benim için 2005 yiliydi. 17 yaşındayken öyle büyük bir yük bindi ki omuzlarima, Asla bir ergen olamadım bir daha asla bir çocuk tarafım olmadı. Sevdiğim herkes için fedakarlık yapmaya başladım. Keşke hiç buyumese insanlar. Çok zor.
 
İnternetten bakıp bakıp iyice öğrendikten sonra biliyormuş edasında erkek kardeşimin yüzünü traş etmeyi öğrettiğimde,
Yine erkek kardeşimin okulda öğretmenden dayak yediği için okula gitmediğini öğrendiğimde (o sırada da annem de dovuyordu çocuğu niye okula gitmiyorsun diye jdjhs şamar oğlanı) tüm okulu yıkıp o öğretmeni oradan uzaklastirdigim zaman,
Annem çalıştığı için iki kardesimin de tüm veli toplantılarına gidip aktif bir veli gibi göründüğümde,
Onların üniversite yerleştirme sonuçlarını görünce kendime de pay çıkarıp kendimle de gurur duyduğumda,
Herhangi bir konuda dara düştükleri an ablam halleder deyip bana koştukları an,
Ilk kardeşimi kucağıma aldığımda anladım...
Neyi anladım biliyor musunuz büyüdüğümü değil; baba olduğumu.......
 
Büyüdüğümü anladığım an yalnız olduğumun farkına vardigim andı.Artik kimse sizin davranışlarınızı tolere etmiyor,sizi kollamiyor ve sanki merhamet etmiyor gibiydi.Tıpki bir kuşun yavrusunu uçurumdan boşluğa ittiği an gibiydi.Kanat çirpmazdan öleceksin...
 
Annem de hic buyumemize izin vermiyo ya,

orn:
-anne ben cocuk muyum? istedigim yere istedigim zaman giderim. istersem suan japonya'ya da giderim
annem: seni gebertirim
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri