İnsancıklar

Kimmiş o ruhu pejmürde adam?
Ben kimim, sen kimsin?
Kimse miyiz yoksa?

Kristal bir yer küresindeyim,
Yanımda bir kuş yürüyor,
Tüyleri sarımtırak.
Etrafta üç beş insan müsvettesi,
Gülüşleri sahici, yalanları kadar.

Çizgilere basmadan yürüyen bir çocuk,
Montunun cebi delik,
Pantolonunda yeşil bezden bir yama.
Salyangoza basmak hoşuna gidiyor.

Siyah şemsiyesiyle bir İstanbul beyefendisi,
Haydarpaşa garında bir sevdiği bekliyor.
Beyaz şemsiyeli kadına bakıyor o,
Bir kaçamaktır belki.
Kimsecikler görmüyor.
Devriliyor birden Haydarpaşa,
Adamın pardesüsünde bira lekesi.

Bir tenezzülü var kuşun,
Omzuma konuyor hiç çekinmeden.
Yürümek ağır gelmiş olmalı,
Uçmayı asla denemiyor.

Palyaçoların ağladığını duyuyorum,
Ve şeytanca çocuk gülüşleri.
Çatırdıyor kristal zemin,
Gözleri kocaman insancıkların.
Korkuları sahici, gerçekleri kadar.

Kuş uçuyor,
Salyangoz kabukları kırılmış.
​