M
Myself
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Ben insanım diyen hangi insan taşıyabilir bu ağırlığı? Kim gözlerini yumabilir olanlara? Ekranında bombalar patlarken, insanlar ölürken, gazete sayfaları kana bulanmışken mutlu, mesut ve dingin bir huzur içinde kim yaşayabilir bu dünyada?
Sabah saat sekiz. Ekranda bir gazete sayfası. Hangi habere baksam acıya daha da batıyorum. Yeni bir güne değil yeni bir acıya uyanıyor dünya her sabah. Ve bizler en ufak bir şey yapamıyoruz. Rahat koltuklarımıza gömülüyor, sanki hiç bir şey gerçek değilmiş gibi, kimse ölmüyor, kimse yetim kalmıyor, kimsenin tepesinde bombalar patlamıyor, güneş kan kırmızı doğmuyor hiç bir ülkede gibi fotoğraflara bakıp geçiyoruz.
Utanıyorum insan olmaktan. Bu acıları yayanlarla aynı türden olmaktan utanç duyuyorum. Ve anlayamıyorum tüm bunlar neden? Birileri birilerini öldürüyor... Ne uğruna? Ülkelerin ülkelerle savaşı, ailelerin ailelerle savaşı, insanın bir başka insanla savaşı... Adam aynı masada kağıt oynadığı arkadaşını, gülüp şakalaştığı arkadaşını 10 dakika sonra bıçaklıyor. Mutlu mesut insanların yaşadığı sokaklarda sohbet edip gülüşen kadınların kucağına bombalar düşüyor... Çocuklar için hayat artık oyun alanı değil... Onların tek oyunu hayatta kalabilme ve büyüyebilme...
Ben korku dolu gözlerle bakıyorum her sabah hayata... Biliyorum bugün yine birileri terk edecek dünyayı... Ve ben, hayatta minik bir noktadan başka bir şey olmayan ben, sadece acıyla yanmaktan başka hiç bir şey yapamayacağım yine... Ölenlerin yaslarını tutmaktan başka, binlerce neden sorusunu sormaktan başka hiç bir şey...
İnsan olmak neden bu kadar zor?
Milliyet den alıntı.
Sabah saat sekiz. Ekranda bir gazete sayfası. Hangi habere baksam acıya daha da batıyorum. Yeni bir güne değil yeni bir acıya uyanıyor dünya her sabah. Ve bizler en ufak bir şey yapamıyoruz. Rahat koltuklarımıza gömülüyor, sanki hiç bir şey gerçek değilmiş gibi, kimse ölmüyor, kimse yetim kalmıyor, kimsenin tepesinde bombalar patlamıyor, güneş kan kırmızı doğmuyor hiç bir ülkede gibi fotoğraflara bakıp geçiyoruz.
Utanıyorum insan olmaktan. Bu acıları yayanlarla aynı türden olmaktan utanç duyuyorum. Ve anlayamıyorum tüm bunlar neden? Birileri birilerini öldürüyor... Ne uğruna? Ülkelerin ülkelerle savaşı, ailelerin ailelerle savaşı, insanın bir başka insanla savaşı... Adam aynı masada kağıt oynadığı arkadaşını, gülüp şakalaştığı arkadaşını 10 dakika sonra bıçaklıyor. Mutlu mesut insanların yaşadığı sokaklarda sohbet edip gülüşen kadınların kucağına bombalar düşüyor... Çocuklar için hayat artık oyun alanı değil... Onların tek oyunu hayatta kalabilme ve büyüyebilme...
Ben korku dolu gözlerle bakıyorum her sabah hayata... Biliyorum bugün yine birileri terk edecek dünyayı... Ve ben, hayatta minik bir noktadan başka bir şey olmayan ben, sadece acıyla yanmaktan başka hiç bir şey yapamayacağım yine... Ölenlerin yaslarını tutmaktan başka, binlerce neden sorusunu sormaktan başka hiç bir şey...
İnsan olmak neden bu kadar zor?
Milliyet den alıntı.
Önce bir Türkiye olarak ırkçılığı geçelimde daha önümüzde çok uzun zaman var insan olmak için .