İnsan bazen yaşarken de ölümü tadar
Kalbi durmaz belki inadına daha hızlı çarpar
Ölümün gözyaşları gözlerinden akar
Tabut misali bomboş kalan buz gibi yatağa yalnız yatar.
Sanki güneş hiç doğmaz inadına hep batar
Kalbinden geçen nehirler misali
Suları hep tersine akar.
Belki pek fazla konuşmaz inadına hep susar
Bugüne kadar ki aşklarının hepsi
Kalbinde sessizce yatar.
Biriktirdiği bütün sevgileri acıları hüzünleri bir anda kusar
Tebessümü unutmuş
Acılarını söylememiş hep susmuş
Ve yüreğini bir esir misali hep zindanda tutmuş
İnsan bazen yaşarken de ölümü tadar
Ölüm acıların en büyüğü değildir ama
Yaşarken ölmek insana çok koyar.