İMKANSIZIMA
Tanrının unuttuğu bu yerde tek başımayım,
Seni bekliyorum...
Bi anda çıkıp gelmeni.
İmkansızımsın biliyorum!
Ama seni seviyorum!
Saçlarınla oynamaya,
Gözlerine bakıp ağlamaya,
Elini tutmaya,
Özlem duyuyorum...
Özlem duyuyorum sana "Seni seviyorum" demeye...
Elele dolaşmaya,
Dizlerinde uyumaya,
Yanında olmaya,
Seni seninle sevmeye...
Zamanı ger döndüremem biliyorum.
Ama seni seviyorum!
Dayanamadığım şey ne biliyor musun?
Çok, çok yakınımda olmana rağmen;
Cesaret edip de sana gelememek!
Sadece şarkılarla avunmak...
Dağa taşa haykırıp da;
Bir telefonla sana "Seni seviyorum" diyememek...
Çok mu zor?
Değil ama korktuğum şu;
Seni üzmek!!!
O hiç bir şeye değişmeyeceğim gözlerinde yaş görmek...
Seni ağlatmaktan korkuyorum...
Çok muydu bana seninle birlikte olmak?
Tek başıma kalmak için ne yaptım?
Onca insanın ortasında...
Onbeş milyonun yaşadığı şehirde...
Beni mi buldun?
"Zaman herşeyin ilacıdır..." demiştin...
Ne güzel cevap veriyor sana:
"Zaman her derde devaymış...
Olur görürsem söylerim!
Zaman sadece beni yaşlandırıyor..."
Zaman seni unutmamı sağlayacağı yerde;
Sanki inadına;
Günbe gün, anbe an daha çok sevdiriyor seni!
Ölesiye seviyorum...
Bilemezsin sen.
Seni ne denli çok sevdiğimi!
Çıkmazlardayım sensiz...
Gel diye feryat ediyorum...
Duyamayacağın bir fısıltıyla...
Seni seviyorum diyorum!
Ama nafile.
Ne sen geliyorsun,
Ne de senden bir haber.
Beni unutmadığını biliyorum, unutamadığını..!
Ben de seni unutamıyorum.
Acıyla haykırıyorum;
Gel seni bekliyorum...