İmkansızım !!

E
⚪ Konu sahibi son olarak 3718 gün önce görüldü

İmkan'Sızım'
Hüzün yıldızları parlıyor yine gecemde, ne tarafa çevirsem başımı,
bir SEN bakıyor bana…
Ne zaman kahretse yüreğim, ağlamaya susasa ve ne zaman iki damla belirse göz bebeklerimde, bir SEN akıyorsun, sessiz çığlıklarıyla şehri uyandıran kaldırımlara…
‘Ne zaman seni düşünsem’ desem yalan olur… Hep aklımdasın ya! Her saniye bir SEN daha çakılıyor aklıma…

Ellerimi her uzatışımda Mavi ye umut dilenmek için, SEN batıyorsun avuçlarıma SEN bakıyorsun bir çocuğun gözlerinde, bir bebeğin kokusunda SEN kokuyorsun, bir SEN seviliyorsun onca yüreğin arasından…
Her şey SEN oluyorsun da, o kadar SEN, bir BEN olamıyorsun sevdiğim.. Bir benim gibi sevmeyi beceremiyorsun…
Her tohum ekişimde toprağa, birkaç gün sonra SEN filiz veriyorsun. Gittiğinde bir asma ekmiştim evimin önüne, gün geçtikçe büyüdü, çardak yaptım kendi kendime.. Şimdi kapımın tam önüne düşen bir dalı var, sanırım onu kesmeliyim. Çünkü kapımdan dışarı her adım attığımda bir SEN çarpıyor yüzüme…
Neden yağmurlara benzettim ki seni? Şimdi her yağmurda, SEN yağıyorsun bu koca kente…
Sana güneşim demeseydim keşke… Her sabah yatağıma SEN vuruyorsun penceremden…
Lanet olsun! Keşke Kalbim demeseydim sana… Şimdi her an SEN atıyorsun içimde…
SEN den kurtulmanın bir yolu yok mu yar? SEN imkansızsın… BEN imkansızlıklar denizinde cılız kulaçlar atıyorum hayata dair, boğuluyorum arada bir… Yine de kıyamıyorum sana…
Keşke, ‘Bu can seninle yaşıyor’ demeseydim sana. Şimdi her boğuluşumda SEN dirhem dirhem ölüyorsun, öldürüyorsun !
Yani her şey SEN oluyorsun da, o kadar SEN, bir BEN olamıyorsun sevgili… olamıyorsun!
Yaşayabilmen için benden gitmen lazım…
Yaşayabilmem için benle olman lazım…
imkan'SızıM'​
 
gizli kalmış sevinçler, açığa çıkmayacak
heyecanlar, belki de
hiç bir zaman hayata geçiremeyeceğim mutluluk formüllerim var. Kimseler

bilmiyor, bense kimselere anlatmıyorum artık. Her şeyde, her yerde, her

an aradığım maviyse terk edeli çok oldu beni. Oysa aşkın, umudun,

hayalin rengiydi mavi benim için. Tek kelimeyle anlat bana aşkı dediklerinde

söylediğim renkti o...

Çok sevdiğim şarkılarında sesi kısıldı. Dinlediğimde her mısrası canımı

yakıyor. "Batıyor ama acıtmıyor senin sevdan" diyor, ama ben o acıyı

yüreğimin en derininde hissediyorum. Çok konuşan ben, konuşmak için

çıldıran ben, uzun sessizliklerin insanı oldum. Ağzımdan çıkacak sözcüklerin

neler olabileceğini bilmiyorum, belki de ondan suskunluğum.

Bilemiyorum, belki en doğrusu susmak...

Hiç böyle olmadım ben. Yaşama böyle yılgın, böylesine soğuk, böylesine

uzaktan bakmadım. En soğuk kışta bile hiç kimsenin görmediği güneşler

ısıtırdı beni. Karda çiçekler açtırırdım. Çünkü sen vardın. Sen aşktın,

sen maviydin, sen güneştin, sen rengarenk çiçektin, sen yüreğimde

isyan, sen ruhumdaki ateştin. Sen gülüşlerimin adı, sen göz yaşlarımın

anlamıydın. Sen hayatımdın, sen hayattın... Ve bir gün gittin. Bahanelerin
vardı, ardına sığınacağın haklı nedenlerin vardı. Gidişine izin verdim ki
gidene kal demek küçüklüktü. Küçülmedim belki ama gittin ve ben yok oldum.
Oysa ne çok sevmiştim seni. Senin verebileceğin hüzün demek ki böyle acı bir
şeymiş, öğreniyorum. Acı veriyor, zor oluyor, canımı yakıyor ama
öğreniyorum... Yüreğimdeki ateş söndü, yerinde buzdan bir kütle var artık.
Baharlarsa öylesine uzak ki bana...
 
Her yeni gün içimde fırtına..
Her nefesimde adın..
Sen; imkansızımdın..
senwk6pg2.jpg
 
www.resimcity.com_melek_resimleri_3.jpg



Melekler de ağlarmış günün birinde.Yapayalnız kaldığında , oturup da bir başına. Sakın ağlarmıymış melekler deme ağlar işte.


Hemde gözyaşlarını içinde saklayarak.Kanatlarını yüzüne siper yaparak. Tüm kırılmışlıklarını saklar da içine. Yine koşar herkesin derdine yardımcı olmaya. Kulların gözyaşlarını sile rde kendi gözyaşlarını saklar kanatlarının ardına.


Ağlar melekler de , herşeye .Ne biliyor ki insan oğlu , ne bilir ki onun kırılganlığını , acılarını.


O da sevmiştir belki. O da imkansızca tutulmuştur belki. Bilirim melekler biz insanlar gibi değil ki.Olmaz ama , hadi oldu diyelim. Ama Azrail aşık olurmuş ya canını alacağı kula günün birinde , kul da vurulurmuş ya görmeden daha.


Bilmezmiş ya alır Azrail canını. Ama inatla , ısrarla ister ya can alıcı meleğini. İşte başlamıştır aşkın imkansızlığı orda. Kul sever Azrail i , vermek ister canını seve seve . Azrail de almak istemez o canı seviyordur çünkü delice.


Yapacak bi şey yoktur. Azrail alacaktır kulun canını. Kulda verecektir canını Aşk bu ya . Yoktur yapacak birşey.


Ve zaman kum saati gibi akıp gider herkesin avuçlarından. Biter tüm umutlar , yaşanabilecek sadece kalmıştır bir kaç saat. Belki varsa şans bir kaç saat. Gelmiştir veda zamanı. Son bir öpücük borçludur Azrail kula , o son öpücük en son vurucu hamledir. Artık kulun canı dudaklarından kalbine inmiştir .


İMKANSIZ AŞK öyle bir zehirdir ki , işlemiştir bile Azrail in ruhuna. Kulsa hiç pişman olmamıştır , öldüğünden yok olduğundan . AŞK uğruna , feda etmiştir fani bedenini.


Ama meleğinde ruhu gitmiştir ölen kulla beraber. Artık yoktur yaşamanın bir anlamı. Ve ağlar meleklerde , hiç istemeden meleklerde düşer yerlere.



ety3ic.jpg



Tüm melekler AŞK ı hakeder , tüm kullarda bir melek uğruna ölmeye itiraz etmez. AŞK başka nasıl olabilirdi ki zaten.. Ölmeyi göze almayacaksa seven , boşverin ne sevsinler ne de Meleğin canını acıtsınlar...​
 
Neden bu kadar hayatımın içindesin ki sanki? Beklenmeyen bir anda geldin ve hayatımın tamda merkezine oturdun kaldın...


Oysa ki sen davetsiz bir misafirdin sence de haddini aşmamış mıydın uzun zamandır kimsenin girmediği(giremediği) kalb imin gizli kapısını tıklarken(!) ? Önce o kapıyı duymamazlıktan geldim , kaçmaya çalıştım ; yok olmadı işte... Sen o masumluğunla o kapıyı tıklarken sana karşı kayıtsız kalamazdım duyuyordum seni..





Günden güne alıştım sana... Oysa ki ben çok korkuyordum sana alışmaktan; çünkü biliyordum , adım gibi biliyordum bir gün gideceğini... Sen bambaşka bir mevsimin çiçeğisin , ben hep sonbahar.


Adı aşk mı bu alışkanlığın? Aşk olmamalı ben hep kaçtım aşktan , aşk beni böyle ansızım , ummadığım bir anda yakalamış olamaz..Yoo aşk değil bu , aşk olamaz , olmamalı peki öyleyse ne olabilirki..


Biliyor musun kalbimin senden önceki davetsiz misafiri de böyle masumca ansızın gelmişti... Kendimce kalbimdeki misafire hürmette kusur etmemiştim ; ama neden bilmiyorum o giderken kalbimide yakıp yakıp öyle gitmişti , ancak toparlandım derken şimdi de sen?


Ah bir bilsem ki hak edeceksin bu sevgiyi kabulümdür senle gelen her hüzün ; ama bilmiyorum.. Tek bildiğim er ya da geç gideceksin, beni benle tek bırakıp gideceksin...​
 
sayfan hayırlı olsun canıms (:
 
kıyamam asıkmı oldun sen (:
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri