Ilknur

Bir ceylan avladım sonra ağladım
Otuz bir mart idi ilkim milâdım
İlknur dedikleri ceylan avladım
En sonunda yandım döndüm ağladım

İlknur’la bağımda bülbül öterdi
Kardan beyaz teni bornoz örterdi
Cennet-i âlâda köşkü gösterdi
Uçtu bülbül soldu gül dedim ağladım

Renkli uykuları gördüm boyandım
Korkudan sıçrayıp hemen uyandım
Kör değneği gibi ona dayandım
Değneğim kırıldı düştüm ağladım

İlknur’la açıldı sümbül menekşe
Adını anıyor bucakla köşe
Muhtacım İlknur’um gibi güneşe
Köşede adını gördüm ağladım

Öksüz Abdil derler benim adıma
Canlar feda olur böyle kadına
Sohbetinin doyum olmaz tadına
Öksüze İlknur çok dedim ağladım

Abdil Korkman