arkadaşlar unutmak gerçekten zormuş birde ayrılık ve ayrılık sonrası üstüne katlandıkça katlanan yıllar olunca insan unutamıyor unutmak istese bile olmuyor ilkokul 2. sınıfta bir ilkbahar zamanı idi yeni gelmişti okula öğretmenimiz ile birlikte sınıfa girdi ilk gördüğüm anda aşık oldum ama öyle böyle değil öl dese ölürdüm biz o zamanlar sevgili nedir bilmezdik öyle uzaktan uzaktan severdim geldik 5. sınafa cesaretimi toplayıp onu sevdiğimi söyleyecektim ki babam bize o gün eve gittiğimizde şehre gitmemiz gerektiğini bizimde şehirde okuyacağımızı söyledi o gün yıkıldım köyün okulu işlemiyordu bakımı bize aitti ben o gün boyunca okula kilitledim kendimi akşama kadar ağladım günlerce fotografına bakıp ağladım küçüktük o zamanlar böyle sosyal medya falan bilmezdik telefonu ise sadece baba ve annemizin elinde görürdük şimdiki nesil gibi s4 lerle gezmezdik.Şimdi ise aradan 14 yıl geçti hala unutamıyorum hala unutamıyorum ama unutmakta istemiyor bir yanım.O zamanlar zor topladığım cesareti şimdi mesafelerin ve yılların ördüğü duvar yüzünden hiç toplayamıyorum.Ama birgün ona açılmayı düşünmüyor değilim yorum sizde yorumlarınızı bekliyorum sizce ne yapmalıyım artık bu yük bana ağır gelmeye basladı.
NOT:Seviyesizce yorum yapmayın lüften...
NOT:Seviyesizce yorum yapmayın lüften...