YaGmurTaneSi
Üye
-
- Katılım
- Ekim 2, 2014
-
- Mesajlar
- 660
-
- Tepkime puanı
- 0
-
- Puanları
- 266
-
- Yaş
- 40
Bazen şöyle düşünüyorum; insanlar kendi yalnızlıklarını örtmek için birine ihtiyaç duyuyor
ve sonra kendinin bile inanmadığı bir yalana başvurup şöyle diyor: "Senin için varım senin için buradayım"
Oysa bu yalana kendi bile inanmaz. Siz iyiyseniz herkes iyidir diye düşünüyorum. Bakın bir kez şunu deneyin nasıl değişiverecek senin için varım diyen,
birgün farklı davranın nasıl da tavır alacak size karşı.. Madem benim için varsın hani dertli günümde neredesin? Tam da ihtiyacım vardı sana demezler mi..
Hani benim için vardın? Dönüp bir başkasına da bu yalanı söyleme cüretini gösteriverir. Demek ki neymiş; bir bizim için değil kendi yalnızlığını örtmek için buradaymış.
Sonra ne yapıyor onca vaatler verip bir çırpıda siliveriyor.. Oysa hiç de kolay değildir öyle silivermek. Siz birilerinden kaçabilirsiniz ama hiçbir şekilde vicdanınızdan kaçamazsınız.
Birilerini unutmak isteyip, hafızanızdan silmek isteyebilirsiniz ama ruhunuzdan yüreğinizden silebilir misiniz? Asla silemezsiniz...
Sildiğinizi sanırsınız, öyle kolay değildir yaşananları unutmak. O öfkeyle siliyorum dersiniz de buna siz bile inanmazsınız. İnsan daima sözünün arkasında durmalı.
Kelimelerin gücüne fazlaca inananlardanım. Söz var insanı ipe götürür, söz var tam da hayattan ümüdinizi kesmişsdinizdir sizi hayata bağlar.
Zamansız tükettik sevgileri... Ve sevgi sözcüklerini... Havalarda savurduk, yok ettik, iyi halt ettik. Biz insanlar niye birilerine sığınma ihtiyacı duyarız ki...
Eninde sonunda insan kendi yalnızlığını yaşamıyor mu sanki? O halde niye dürüst davranıp kendimize inandırmıyoruz bu yalana.
Tabi ki insan özünde yalnızdır. Fakat şu var; madem insanız ve konuşmaya ihtiyacımız var, kimseyi kandırmadan ve gittiği yere kadar götürmüyoruz ilişkilerimizi.
Ve gün gelip ayrılıklar kapıyı çaldığında bu dost olsun ya da normal bir arkadaş olsun birdenbire yıkılıyoruz.
Çok seveceksin, değer vereceksin ama bağlanmayacaksın. İnsanız ve birden bağlanıyoruz ve öyle bir alışıyoruz ki, sanki o olmayınca ölecekmiş hissine kapılıyoruz.
Ama kimse özlemekten ölmüyor. Öyle ya da böyle hayat bir şekilde devam ediyor. Ama gel gör ki; ruhlarımız yara bere içinde. Yüreğimizin her bir yanı kanrevan, öyle derin yaralar almışız ki izleri taaa derinde duruyor.
Her hatırlayış evvelinde kanamaya hazır bir yaradır yaşananlar.. Birbirimizi yaralamadan arkadaşlıklarımızı sürdürsek ne olur sanki ölür müyüz?
Adı anıldığında işte dostum dedim, adım anıldığında tanımam dedi.. Döndü arkasını, taktı maskesini, sildi tüm geçmişi ve gitti..
Tam da böyle yaptık, kurtlara yem oldu dupduru sevgiler...
ve sonra kendinin bile inanmadığı bir yalana başvurup şöyle diyor: "Senin için varım senin için buradayım"
Oysa bu yalana kendi bile inanmaz. Siz iyiyseniz herkes iyidir diye düşünüyorum. Bakın bir kez şunu deneyin nasıl değişiverecek senin için varım diyen,
birgün farklı davranın nasıl da tavır alacak size karşı.. Madem benim için varsın hani dertli günümde neredesin? Tam da ihtiyacım vardı sana demezler mi..
Hani benim için vardın? Dönüp bir başkasına da bu yalanı söyleme cüretini gösteriverir. Demek ki neymiş; bir bizim için değil kendi yalnızlığını örtmek için buradaymış.
Sonra ne yapıyor onca vaatler verip bir çırpıda siliveriyor.. Oysa hiç de kolay değildir öyle silivermek. Siz birilerinden kaçabilirsiniz ama hiçbir şekilde vicdanınızdan kaçamazsınız.
Birilerini unutmak isteyip, hafızanızdan silmek isteyebilirsiniz ama ruhunuzdan yüreğinizden silebilir misiniz? Asla silemezsiniz...
Sildiğinizi sanırsınız, öyle kolay değildir yaşananları unutmak. O öfkeyle siliyorum dersiniz de buna siz bile inanmazsınız. İnsan daima sözünün arkasında durmalı.
Kelimelerin gücüne fazlaca inananlardanım. Söz var insanı ipe götürür, söz var tam da hayattan ümüdinizi kesmişsdinizdir sizi hayata bağlar.
Zamansız tükettik sevgileri... Ve sevgi sözcüklerini... Havalarda savurduk, yok ettik, iyi halt ettik. Biz insanlar niye birilerine sığınma ihtiyacı duyarız ki...
Eninde sonunda insan kendi yalnızlığını yaşamıyor mu sanki? O halde niye dürüst davranıp kendimize inandırmıyoruz bu yalana.
Tabi ki insan özünde yalnızdır. Fakat şu var; madem insanız ve konuşmaya ihtiyacımız var, kimseyi kandırmadan ve gittiği yere kadar götürmüyoruz ilişkilerimizi.
Ve gün gelip ayrılıklar kapıyı çaldığında bu dost olsun ya da normal bir arkadaş olsun birdenbire yıkılıyoruz.
Çok seveceksin, değer vereceksin ama bağlanmayacaksın. İnsanız ve birden bağlanıyoruz ve öyle bir alışıyoruz ki, sanki o olmayınca ölecekmiş hissine kapılıyoruz.
Ama kimse özlemekten ölmüyor. Öyle ya da böyle hayat bir şekilde devam ediyor. Ama gel gör ki; ruhlarımız yara bere içinde. Yüreğimizin her bir yanı kanrevan, öyle derin yaralar almışız ki izleri taaa derinde duruyor.
Her hatırlayış evvelinde kanamaya hazır bir yaradır yaşananlar.. Birbirimizi yaralamadan arkadaşlıklarımızı sürdürsek ne olur sanki ölür müyüz?
Adı anıldığında işte dostum dedim, adım anıldığında tanımam dedi.. Döndü arkasını, taktı maskesini, sildi tüm geçmişi ve gitti..
Tam da böyle yaptık, kurtlara yem oldu dupduru sevgiler...