MaviBereLi
Üye
-
- Katılım
- Nisan 3, 2019
-
- Mesajlar
- 1,869
-
- Tepkime puanı
- 6
-
- Puanları
- 293
İLAÇ TEDAVİSİ
Okulöncesi çocuklarda stimulan ve diğer psikotrop ilaçların olası faydaları yanında güvenirlik ve uygunsuzluk ikilemi mevcuttur. DEHB tanısı genellikle tedavi paketinin bir parçası olan stimulan tedaviye işaret eder. Anne baba ve öğretmenler bu ilacı kullanma beklentisi içinde olurlar. Daha büyük çocuklarda stimulan kullanımı ile ilgili tereddütler daha azdır. Kesin tanı da olsa, çoğu hekim küçük çocuklarda ilaç kullanımı fikrine uzak bakarlar. Buna karşın hekimlerin hepsi, aşağıdaki bildiride de işaret ettiği gibi bu fikirde ısrarlı değildir.
Rappley ve arkadaşları küçük çocuklarda psikotropik ilaç kullanımını çalışmışlardır (Michigan Mediacaid’de). 3 yaş ve daha küçüklerde 1996’nın bir ayında 233 DEHB tanısı konmuş; bunların 10’u 1 yaş veya daha küçük, 50’si 2 yaşındaydı. Psikotropik ilaçlar %57’sine reçete edilmişti. Bunların %26’si psikolojik hizmet, %17’si hem ilaç hem psikolojik terapi alıyordu. Psikotropik tedavi alan en küçük çocuklar 2 yaşındaydı. 22 farklı psikotropik ilaç reçete edilmişti. 60 olguda, 2 veya 3 ilaç eş zamanlı kullanılıyordu. 58 çocuk 2-6 ilaç 15 ay üzerinde kullanılmış. Metilfenidat ve klonidin en yaygın kullanılan ilaçlar olup, bunlar tek başına veya kombine kullanılıyordu.
Massachusetts Genel Hastanesindeki araştırıcılar, yaşam boyu DEHB için farmakoterapiler gözden geçirdi (Spencer ve ark. 1996). Onlar yalnızca 144 okulöncesi çocuğu kapsayan yalnızca 5 kontrollü metilfenidat çalışması buldu. Bu çalışmalarda çocuk-anne etkileşimleri ve yapılandırılmış görevlerde iyileşme ile çeşitli yanıtlar bildirilmiştir. 5 çalışmanın dördünde orta derecede ve belirgin yanıt, bir çalışmada ise karışık yanıt kaydedilmiştir. Trisiklik antidepresanlarla yapılan 4 çalışmanın ikisinde okul öncesi çocuklarda belirgin yanıt, ikisinde de orta derecede yanıt bildirilmiştir. Okulöncesi çocuklarla non-trisiklik antidepresanlarla yapılan çalışma yoktur. Antipsikotik ilaçlarla yapılan çalışmalar sonuç çıkarmak için çok çelişkilidir.
Okulöncesi çocuklarda metilfenidatın etkinliği ve yan etkileri üzerine çalışma sonuçları karışık ve uygunsuzdur. Cohen ve arkadaşları (1981) psikostimulan ilaçların okulöncesi çocuklarında etkilerinin okul çocuklarına oranla daha az belirli faydaları olduğu sonucuna varmışlardır. Aksine, Mayes ve arkadaşları (1994) DEHB olan okulöncesi çocuklarda metilfenidata gerçekte daha iyi yanıtın olduğunu bulmuştur. Daha da ötesi, yan etki sıklığını daha yüksek sıklıkta olmadığını buldular. Firestone ve arkadaşlarının (1998) bulguları, metilfenidatın okulöncesi çocuklarda düşük toksisiteye sahip olduğu, ancak kısa dönem yan etkilerinin daha sık, fakat çoğunun hafif düzeyde olduğuna işaret etmektedirler. Bazı yan etkiler davranış iyileşmeleri ile birlikteydi. Schleifer ve arkadaşlarının ( 1975) yaptıkları daha eski bir çalışmada okulöncesi çocukların yan etkiler nedeniyle tedaviye devam etmeme eğiliminde olduklarını bildirmektedir.
Musten ve arkadaşları (1997) 4-6 yaşında DEHB olan çocuklar arasında, ya 0.3 ya da 0.5 mg/kg metilfenidat dozlarda günde iki kez dikkat ve impulsivitenin bilişsel testleri ve anne-baba davranış değerlendirme ölçeklerinde iyileşmeler buldu. Yan etkiler yüksek dozlarda arttı. Bu yaş grubunda ilginç ve önemli olan, anne babanın isteklerine uyumda değişiklik yoktu. Buna karşın, Barkley ilk çalışmalarda (1988), 0.5 mg/kg dozda okulöncesi çocuklarda anne-babanın yönergelerine uyumun anlamlı şekilde arttığını buldu.
Son yıllarda DEHB dahil davranış problemlerinin tedavisinde Klonidin’e (bir µ2-noradrenerjik agonist) yeniden bir ilgi oluştu. Stimulanlara alternatif olarak veya aşırı uyarılmış ve patlayıcı-tip semptomların olduğu olgularda sıklıkla düşünülmektedir. 3 yaş kadar küçük çocukların dahil edildiği birkaç çalışmada 0.025-0.16 mg aralıktaki dozlarda uygun pozitif yanıtlar (bilişsellik üzerine daha az) bildirilmiştir. Sedasyon, potansiyel hipotansiyon (ani kesilmelerde rebound hipertansiyon) ve küçük boyutlu haplar klonidinin ana sorunları idi. Benzer etki tipine sahip Guanfasin (Tenex) ile 4 yaşındaki çocuklarda pozitif yanıt gösterildi.
Var olan minimal bilgiler, stimulanların özellikle metilfenidat ve klonidinin 3 yaş kadar küçük çocuklarda uygun izlem yapıldığı taktirde faydalı ve güvenli olduğunu düşündürmektedir. 3 yaşından küçük çocuklarda psikotrop ilaçların güvenirliği için ve okulöncesi DEHB olan çocuklarda buspiron, risperidon veya SSRI’ların güvenirliği için sonuç çıkaracak kadar yeterli bilgi yoktur.
Okulöncesi çocuklarda stimulanın yararlı olup olmadığını değerlendirmek için, çift kör, plasebo kontrollü çalışmalar özellikle yararlı olabilir. Eğer zor vakalarda ilaç başlanacaksa yakım izlem yapılmalıdır.
Okulöncesi çocuklarda stimulan ve diğer psikotrop ilaçların olası faydaları yanında güvenirlik ve uygunsuzluk ikilemi mevcuttur. DEHB tanısı genellikle tedavi paketinin bir parçası olan stimulan tedaviye işaret eder. Anne baba ve öğretmenler bu ilacı kullanma beklentisi içinde olurlar. Daha büyük çocuklarda stimulan kullanımı ile ilgili tereddütler daha azdır. Kesin tanı da olsa, çoğu hekim küçük çocuklarda ilaç kullanımı fikrine uzak bakarlar. Buna karşın hekimlerin hepsi, aşağıdaki bildiride de işaret ettiği gibi bu fikirde ısrarlı değildir.
Rappley ve arkadaşları küçük çocuklarda psikotropik ilaç kullanımını çalışmışlardır (Michigan Mediacaid’de). 3 yaş ve daha küçüklerde 1996’nın bir ayında 233 DEHB tanısı konmuş; bunların 10’u 1 yaş veya daha küçük, 50’si 2 yaşındaydı. Psikotropik ilaçlar %57’sine reçete edilmişti. Bunların %26’si psikolojik hizmet, %17’si hem ilaç hem psikolojik terapi alıyordu. Psikotropik tedavi alan en küçük çocuklar 2 yaşındaydı. 22 farklı psikotropik ilaç reçete edilmişti. 60 olguda, 2 veya 3 ilaç eş zamanlı kullanılıyordu. 58 çocuk 2-6 ilaç 15 ay üzerinde kullanılmış. Metilfenidat ve klonidin en yaygın kullanılan ilaçlar olup, bunlar tek başına veya kombine kullanılıyordu.
Massachusetts Genel Hastanesindeki araştırıcılar, yaşam boyu DEHB için farmakoterapiler gözden geçirdi (Spencer ve ark. 1996). Onlar yalnızca 144 okulöncesi çocuğu kapsayan yalnızca 5 kontrollü metilfenidat çalışması buldu. Bu çalışmalarda çocuk-anne etkileşimleri ve yapılandırılmış görevlerde iyileşme ile çeşitli yanıtlar bildirilmiştir. 5 çalışmanın dördünde orta derecede ve belirgin yanıt, bir çalışmada ise karışık yanıt kaydedilmiştir. Trisiklik antidepresanlarla yapılan 4 çalışmanın ikisinde okul öncesi çocuklarda belirgin yanıt, ikisinde de orta derecede yanıt bildirilmiştir. Okulöncesi çocuklarla non-trisiklik antidepresanlarla yapılan çalışma yoktur. Antipsikotik ilaçlarla yapılan çalışmalar sonuç çıkarmak için çok çelişkilidir.
Okulöncesi çocuklarda metilfenidatın etkinliği ve yan etkileri üzerine çalışma sonuçları karışık ve uygunsuzdur. Cohen ve arkadaşları (1981) psikostimulan ilaçların okulöncesi çocuklarında etkilerinin okul çocuklarına oranla daha az belirli faydaları olduğu sonucuna varmışlardır. Aksine, Mayes ve arkadaşları (1994) DEHB olan okulöncesi çocuklarda metilfenidata gerçekte daha iyi yanıtın olduğunu bulmuştur. Daha da ötesi, yan etki sıklığını daha yüksek sıklıkta olmadığını buldular. Firestone ve arkadaşlarının (1998) bulguları, metilfenidatın okulöncesi çocuklarda düşük toksisiteye sahip olduğu, ancak kısa dönem yan etkilerinin daha sık, fakat çoğunun hafif düzeyde olduğuna işaret etmektedirler. Bazı yan etkiler davranış iyileşmeleri ile birlikteydi. Schleifer ve arkadaşlarının ( 1975) yaptıkları daha eski bir çalışmada okulöncesi çocukların yan etkiler nedeniyle tedaviye devam etmeme eğiliminde olduklarını bildirmektedir.
Musten ve arkadaşları (1997) 4-6 yaşında DEHB olan çocuklar arasında, ya 0.3 ya da 0.5 mg/kg metilfenidat dozlarda günde iki kez dikkat ve impulsivitenin bilişsel testleri ve anne-baba davranış değerlendirme ölçeklerinde iyileşmeler buldu. Yan etkiler yüksek dozlarda arttı. Bu yaş grubunda ilginç ve önemli olan, anne babanın isteklerine uyumda değişiklik yoktu. Buna karşın, Barkley ilk çalışmalarda (1988), 0.5 mg/kg dozda okulöncesi çocuklarda anne-babanın yönergelerine uyumun anlamlı şekilde arttığını buldu.
Son yıllarda DEHB dahil davranış problemlerinin tedavisinde Klonidin’e (bir µ2-noradrenerjik agonist) yeniden bir ilgi oluştu. Stimulanlara alternatif olarak veya aşırı uyarılmış ve patlayıcı-tip semptomların olduğu olgularda sıklıkla düşünülmektedir. 3 yaş kadar küçük çocukların dahil edildiği birkaç çalışmada 0.025-0.16 mg aralıktaki dozlarda uygun pozitif yanıtlar (bilişsellik üzerine daha az) bildirilmiştir. Sedasyon, potansiyel hipotansiyon (ani kesilmelerde rebound hipertansiyon) ve küçük boyutlu haplar klonidinin ana sorunları idi. Benzer etki tipine sahip Guanfasin (Tenex) ile 4 yaşındaki çocuklarda pozitif yanıt gösterildi.
Var olan minimal bilgiler, stimulanların özellikle metilfenidat ve klonidinin 3 yaş kadar küçük çocuklarda uygun izlem yapıldığı taktirde faydalı ve güvenli olduğunu düşündürmektedir. 3 yaşından küçük çocuklarda psikotrop ilaçların güvenirliği için ve okulöncesi DEHB olan çocuklarda buspiron, risperidon veya SSRI’ların güvenirliği için sonuç çıkaracak kadar yeterli bilgi yoktur.
Okulöncesi çocuklarda stimulanın yararlı olup olmadığını değerlendirmek için, çift kör, plasebo kontrollü çalışmalar özellikle yararlı olabilir. Eğer zor vakalarda ilaç başlanacaksa yakım izlem yapılmalıdır.