Uykumun ortasında: “Ay ne bu karanlık!” diye bağırmışım. Annem zor susturdu.”Neredeyse herkesi uyandırıyordun.” Dedi. Karanlık çok basmıştı artık. O anın gelmesini bekliyordum. Işığı görebileceğim o anın. Çok yol kat ettik ama ; biz öndekileri arkadakiler bizi itti. En arkadan biri itiyor ama neyse. Zevkli bir olay aslındagıdıklanıyorum ama olsun. İşte ben bunları düşünürken annem sesleniyor: “Daldın yine düşüncelere sesin çıkmıyor.” Diye. “ Sıkıldım anne karanlıkta o anı bekliyorum ışığı görmek istiyorum işe yaramak istiyorum.” diyorum. Ben bunu der demez etrafı bir gülme alıyor. Komik bir şey de yoktu söylediklerimde neden gülüyorlarsa anlamıyorum. Ama gücüme de gitmiyor değil.
Herkeste bir bekleyiş var. Ama en heyecanlı benim tabi ilk ışığı görüşüm olacak ilk defa bir işe yarayış umarım son olur karanlığa gömülmem diyorum geldiğim yere gitmek istemiyorum.
Bir ses geliyor ve “Evet.” diyor annem. “Gitme vakti geldi.” diye ekliyor. Kalbim gümbür gümbür atıyor başım dönüyor ses iyice yükseliyor önümüzdekiler duvara çarpa çarpa gidiyorlar.
Oh ne bu heyecan yahu az kaldı işte sakın ol. Ben kendi kendimi sakinleştirirken annem gidiyor göz kırparak. Bende yükselmeye başlıyorum köşeyi de döndük ve gördüm ışığın ucunu haydi çok az kaldı kalbim vücudumdan bağımsız artık. Gümbür gümbür atıyor.
Ve işte ışık. Ben geldim diyorum ama dememle karanlığa gömülmem bir oluyor. Ağlıyorum artık sadece iki saniye için miydi bunca heyecan sadece bunun için mi diyorum haykırıyorum hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.
Annem yok ama yandan sesler geliyor bana cevap niyetine: “İnsanoğlu böyle işte evlat. Suyu boşa akıtmayı sever.” diyor. Hiçbir işe yaramamanın verdiği üzüntüyle gömülüyorum karanlığa…
Evet ben küçük bir su damlasıyım karanlıktan karanlığa iki saniye ışık. Ömrüm sedece iki saniye…
Herkeste bir bekleyiş var. Ama en heyecanlı benim tabi ilk ışığı görüşüm olacak ilk defa bir işe yarayış umarım son olur karanlığa gömülmem diyorum geldiğim yere gitmek istemiyorum.
Bir ses geliyor ve “Evet.” diyor annem. “Gitme vakti geldi.” diye ekliyor. Kalbim gümbür gümbür atıyor başım dönüyor ses iyice yükseliyor önümüzdekiler duvara çarpa çarpa gidiyorlar.
Oh ne bu heyecan yahu az kaldı işte sakın ol. Ben kendi kendimi sakinleştirirken annem gidiyor göz kırparak. Bende yükselmeye başlıyorum köşeyi de döndük ve gördüm ışığın ucunu haydi çok az kaldı kalbim vücudumdan bağımsız artık. Gümbür gümbür atıyor.
Ve işte ışık. Ben geldim diyorum ama dememle karanlığa gömülmem bir oluyor. Ağlıyorum artık sadece iki saniye için miydi bunca heyecan sadece bunun için mi diyorum haykırıyorum hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.
Annem yok ama yandan sesler geliyor bana cevap niyetine: “İnsanoğlu böyle işte evlat. Suyu boşa akıtmayı sever.” diyor. Hiçbir işe yaramamanın verdiği üzüntüyle gömülüyorum karanlığa…
Evet ben küçük bir su damlasıyım karanlıktan karanlığa iki saniye ışık. Ömrüm sedece iki saniye…