BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,599
-
- Tepkime puanı
- 3,179
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Aslında ailenin tembeli bendim... Gördüğüm her şeyi okumak dışında pek bir şey yapmak istemezdim. Kitap okumaya başlayınca kulağımın dibinde top patlatsalar oralı olmazdım. Odam, çekmecem, çantam pek de derli toplu olmazdı. Dersler eğer ilgimi çekerse can kulağıyla dinler, çekmezse kendime başka meşguliyetler bulurdum. Kulağıma dolanlar yeterdi bana. Nasılsa sınavdan önce hızlıca daha önce yapılanları okuyup idare ederim diye düşünürdüm. Ama eğer ders kitabı hoşuma giderse sene başında bütün kitabı okuyup bitirirdim. Matematikle bu yüzden hiç işim olmadı. Sınıfta kalmayacak kadar bir mücadele verirdim, o kadar. Keyfimi bozmazdım yani... Okuduğum kitaba çabucak dönmek için ödev yapardım... Yağmur yağdığında, güneşli havalarda, bakkal tezgâhında, kese kâğıdında ne varsa okurdum... Annem bu “tembelliğimden” dolayı çok endişeliydi. Anadolu lisesi sınavlarını kazandığımda “genel kültürü geniş çocuğun, çok okumaktan tabii” diyerek bir açıklama bulmuşlardı bu beklenmedik başarıma...
Başarı bazı insanlara bendeki gibi, “beklenmedik” gelir... Sadece ailesinden, yakın çevresinden değil, kişinin kendi içinden bile durmaksızın açıklamalar yükselir... Siz de onlardan biriyseniz bilirsiniz aslında, en çok kendisi ikna olmaya çalışır insan bu duruma...
Başarı... Sanırım hayatın bir çeşit şakası...
Başarı bazı insanlara bendeki gibi, “beklenmedik” gelir... Sadece ailesinden, yakın çevresinden değil, kişinin kendi içinden bile durmaksızın açıklamalar yükselir... Siz de onlardan biriyseniz bilirsiniz aslında, en çok kendisi ikna olmaya çalışır insan bu duruma...
Başarı... Sanırım hayatın bir çeşit şakası...