içini dökmek

Kendime uzulurken bile belli etmemeye calismaktir icini dokememek. Sessize odaya kapanip aglamaktir. Ya da kimsenin gormeyecegi bi yer bulup anlatamadiklarini haykirmaktir. Bazen cnm cok acio. Kendime uzuluorum. Yasadiklarm belki kuyaslarsam baska insanlarinkinden daha kotu degil. Ama yine de aciorum kendime. Yalnizken agliorum birileri varken guluorum. Somurtsan suratsiz oluorsun iysa insan hep mutlu mu ki ? Ben cogu zaman mutsuzum diemiorum. Ya da sacma bahanelerin arkasina siginip mutsuzluklar uretiorum. Gercek acilarimi kimse bilmiir.
Mesela gozumun birinde kismi gorme kaybi oldu. Cok degil iki yil. Hayatim degisti. İlk zamanlar cok etkilendim sonra alistim sonra kabullendim. Hep bi korku ile yasamaya alistim. Alismasam ne olacakti... Bekliorum tip ilerlesin die belki retina nakli de olur die. Nie olmasin. Bigun oyle basit bir sey olur ki bu kanayan yaraya pamuk basmak gibi. Hapsurunca cok yasa demek gibi. Nefes alinca yasamak gibi. Ne kadar onemli ama bi o kadar basit. Hayati dolu dolu yasamaktan cok artik sayili gun cabuk gecer dierek uzun omrumu kisaymiscasina yarini dusunmeden korkusuz gecicek dierek yasamak... Daha kolay kilmak icin icimi dokecek biri olsa da olmasa da yazarak asiorum. Yazarak atiorum icimdekileri dokuorum.