BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,599
-
- Tepkime puanı
- 3,179
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Ayrılığı kendi suçlarından yutmuş,mutluluğu kaybeden birinin kaleminden;
Yokluğu,yıllandıkça güzelleşen şarap gibiydi.Varken böyle hissetmezken yokluğu,yok ettiricek kadar hissediliyordu.Varken hiç var değildi sanki.Gidince var oldu.Nede olsa gidenlerin ardında bıraktığı acılar sonralarda çıkar. Bekledikçe acı çeker içine.Bekletenin günahı çok,bekleyenin suçu ağır belki.Ne olursa olsun bu düşünceler bozuk bir plak gibi tekrarlanıp durur insanın derinliklerinde.Çünkü insanın içinde bitiremediği acılar ''onu'' bitirir.
Kimi cümleler çok bağırır,duyulmaz.Tıpkı cümleler gibi duyulmayanlardır içimizdekiler.Kopar içimizden çığlık çığlık...
Derler ki içinde biriktirdikçe kaybederler.Oysa biz kazananlarız.Kendi kendimize anlatırız.Başkaların diline söz olacağımıza,sır olur saklanırız.Ki bence haklıyız.Yalnızlığını,acını biriyle paylaşsa nolur sanki?Sığar mı insanlar birbirinin yalnızlığına sığar mı sahi?
Yalnızlığımız çoğunun kalabalığında yitip gitti.Farkına bile varmadılar.Ancak biz herşeyin gidişine üzülürüz.Çünkü her gidiş birşeylerin gelişidir.Bu gelişlerin çoğuda hüzün oluyor.Ne kadar eritmeye çalışsakta kalakalıyor,iç dolaplarımızda.Biz kalabalığın yalnızlarız,çığlıkların sessizlikleriyiz,gidenlerin gidişlerine aşık olanlarız,aşk kırıntılarıyız.Küllerden doğmaya çalışırken tekrar yanıp kül olanlarız.İçimizde bitiremedikçe bitenleriz.Gülmüyor kader bize.Kaderin ''talihsiz'' suçlularıyız.Ellerimizde kelepçeler...
Yokluğu,yıllandıkça güzelleşen şarap gibiydi.Varken böyle hissetmezken yokluğu,yok ettiricek kadar hissediliyordu.Varken hiç var değildi sanki.Gidince var oldu.Nede olsa gidenlerin ardında bıraktığı acılar sonralarda çıkar. Bekledikçe acı çeker içine.Bekletenin günahı çok,bekleyenin suçu ağır belki.Ne olursa olsun bu düşünceler bozuk bir plak gibi tekrarlanıp durur insanın derinliklerinde.Çünkü insanın içinde bitiremediği acılar ''onu'' bitirir.
Kimi cümleler çok bağırır,duyulmaz.Tıpkı cümleler gibi duyulmayanlardır içimizdekiler.Kopar içimizden çığlık çığlık...
Derler ki içinde biriktirdikçe kaybederler.Oysa biz kazananlarız.Kendi kendimize anlatırız.Başkaların diline söz olacağımıza,sır olur saklanırız.Ki bence haklıyız.Yalnızlığını,acını biriyle paylaşsa nolur sanki?Sığar mı insanlar birbirinin yalnızlığına sığar mı sahi?
Yalnızlığımız çoğunun kalabalığında yitip gitti.Farkına bile varmadılar.Ancak biz herşeyin gidişine üzülürüz.Çünkü her gidiş birşeylerin gelişidir.Bu gelişlerin çoğuda hüzün oluyor.Ne kadar eritmeye çalışsakta kalakalıyor,iç dolaplarımızda.Biz kalabalığın yalnızlarız,çığlıkların sessizlikleriyiz,gidenlerin gidişlerine aşık olanlarız,aşk kırıntılarıyız.Küllerden doğmaya çalışırken tekrar yanıp kül olanlarız.İçimizde bitiremedikçe bitenleriz.Gülmüyor kader bize.Kaderin ''talihsiz'' suçlularıyız.Ellerimizde kelepçeler...