İçimden geçirdiklerim bazen vakitsiz oluyor
dilimden dile diklerime dua diyorlar.
oysa ben o an içimden ne geçiyorsa bana vakitli vakitsiz uğrasın isterdim.
hasbihal'in vakti mi olur ki, dosttan gelen izin alsın gelsin.
"içim" dedim ya içimde sensin. içimden gelende ..
günler meşgaleler ile geçiyor. vakit geçiriyoruz. kimi zaman sıkılıyor kimi zaman eğleniyoruz. ama insanın bir beklentisi oldu mu saatler geçmiyor, zaman geçmiyor,
zaman duruyor sanki ..
insan yüreğini birisine emanet bırakınca her şeyin manası, nesnelerin isimleri ve telafuzlar değişiyor. yüreğimizi emanet bıraktığım insan; beni güzelleştiriyor, huyumu güzelleştiriyor, zaman anlam yüklüyor, mekana ruh katıyor. ve o şimdi hayat daha güzel. daha anlamlı oluyor..
belki insanın ömrü de kısalıyor. tıpkı bir kelebek misali.. ömür dediğimiz süreç bir kaç günden ibaret olabiliyor ..
kabulleniyor insan. bazen iç sesinizi duyarsınız ya. belki o an için konuşan yüreğiniz veya ruhunuz olabiliyor..
"ömür dediğin gün ile ölçülmez. zaman ile ölçülmez. ömür kiminle geçirdiğin ile anlamlıdır..
varsın bir kaç gün olsun. ama seninle olsun"
"içim"in sıkılması bu yüzdendir belki
mevsim sıcaklıkları, vaktin geçmemesi, zamanın sanki durmuş gibi olması
bu yüzdendir..
içim sıkılıyor diyorum ya bu en çok dilime vuruyor. oldukça gevezeyim bu aralar. ama dost hayalimde bana öyle güzel bakıyor ki, o bana bakarken ben konuşmak dan haya ediyorum.. bende içim den içimden konuşuyorum
gözlerim gülümsüyor, ruhum kendinden emin ve oldukça da sağlıklıyım.
sonra susuyorum. içim sıkılıyor
vakit gece olunca gökyüzünü seyrediyorum.. içimden içimden konuşuyorum
