R
Rüya Perisi
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Merhaba dinmek bilmeyen sancım..
Kalbinden önce kalemi kırık bir sevdalının mektubudur bu sana.
Eline geçseydi bu haykırış, önce burnuna götürürdün;
..çünkü sen; en çok kokumu özlerdin.
Sonra parmak uçlarını gezdirirdin kelimelerin üzerinde;
..biliyorum !
Çünkü ellerimin dokunuşu özlerdin sen, kokumdan sonra.
Bunların hiçbirini yapamayacaksın; ama bu sefer.
Çünkü ben ellerine ulaşmayacak bir mektuba haykırıyorum yürek dolusu sancımı.
Ne kokumu iliştirmek için uğraşacağım satır aralarına.
Ne de dokunuşumu hissettirsin diye sana kelimeler, ayrı bir çaba içine gireceğim.
Bir pulu bile olmayacak, dudaklarıma değen.
Oysa ben en çokta,
Dudaklarından çok ellerinin dudak kıvrımlarında dolaşmasını severdim.
Hatırlıyor musun ?
Ne zaman aklından geçse ellerim, buz gibi olurdu avuç içlerim.
Ne zaman kokumu hatırlatsa sana başka bir kadın, içim ürperirdi.
Ve sen derdin ya hani:
“Bizim yüreklerimizi kimse ayıramaz.” diye.
Sorarım sana, bu ayrılık neyin nesi şimdi ?
Yüreğimi ilk kez sana açmışken,
Son olmanı delice isterken,
Bu ayrılık neyin nesi !?
Avuçlarım buz gibi hâlâ.
Kıştan mı, yoksa aklından geçişlerim mi var ?
İçim nöbetler geçiriyor, biri mi var yanında ?
Dayanamıyorum !
Anlamıyor musun ?
"Ne bu isyan ?" derdin, okusaydın bunları.
Çünkü en son ben demiştim sana;
“Bitti.” diye.
Keşke sen, hiç söylememiş olsaydın bunu bana.
Hayal kırıklıklarıyla dolu bir hayatın avucundan gelmişken, avuçlarına.
Keşke sende kırmasaydın düşlerimi.
Bir “Bitti.” Kelimesiyle yakmasaydın, sana dair tüm güzel an(ı)ları.
Keşke, bana da söyletmeseydin bu kelimeyi ellerim avuçlarındayken.
Keşke gitmeseydin hiç.
Başıma sağıma çevirdiğimde gördüğüm suretin sahibi olsaydın her daim.
Eldivenlerden medet ummasaydım.
Diyebilseydim korkusuzca, “Elleri var.” diye.
Bir kuyumcunun önünde durduğumda, yanımda sende olsaydın keşke.
“Keşke” diyorum.
Çünkü, bir imkansızlık simgesidir keşke.
Çünkü, bir pişmanlık simgesidir keşke.
Çünkü..
Çünkü..
“Seni Seviyorum”dan sonra gelmeyecek tek kelimedir “keşke”.
Alıntı
Kalbinden önce kalemi kırık bir sevdalının mektubudur bu sana.
Eline geçseydi bu haykırış, önce burnuna götürürdün;
..çünkü sen; en çok kokumu özlerdin.
Sonra parmak uçlarını gezdirirdin kelimelerin üzerinde;
..biliyorum !
Çünkü ellerimin dokunuşu özlerdin sen, kokumdan sonra.
Bunların hiçbirini yapamayacaksın; ama bu sefer.
Çünkü ben ellerine ulaşmayacak bir mektuba haykırıyorum yürek dolusu sancımı.
Ne kokumu iliştirmek için uğraşacağım satır aralarına.
Ne de dokunuşumu hissettirsin diye sana kelimeler, ayrı bir çaba içine gireceğim.
Bir pulu bile olmayacak, dudaklarıma değen.
Oysa ben en çokta,
Dudaklarından çok ellerinin dudak kıvrımlarında dolaşmasını severdim.
Hatırlıyor musun ?
Ne zaman aklından geçse ellerim, buz gibi olurdu avuç içlerim.
Ne zaman kokumu hatırlatsa sana başka bir kadın, içim ürperirdi.
Ve sen derdin ya hani:
“Bizim yüreklerimizi kimse ayıramaz.” diye.
Sorarım sana, bu ayrılık neyin nesi şimdi ?
Yüreğimi ilk kez sana açmışken,
Son olmanı delice isterken,
Bu ayrılık neyin nesi !?
Avuçlarım buz gibi hâlâ.
Kıştan mı, yoksa aklından geçişlerim mi var ?
İçim nöbetler geçiriyor, biri mi var yanında ?
Dayanamıyorum !
Anlamıyor musun ?
"Ne bu isyan ?" derdin, okusaydın bunları.
Çünkü en son ben demiştim sana;
“Bitti.” diye.
Keşke sen, hiç söylememiş olsaydın bunu bana.
Hayal kırıklıklarıyla dolu bir hayatın avucundan gelmişken, avuçlarına.
Keşke sende kırmasaydın düşlerimi.
Bir “Bitti.” Kelimesiyle yakmasaydın, sana dair tüm güzel an(ı)ları.
Keşke, bana da söyletmeseydin bu kelimeyi ellerim avuçlarındayken.
Keşke gitmeseydin hiç.
Başıma sağıma çevirdiğimde gördüğüm suretin sahibi olsaydın her daim.
Eldivenlerden medet ummasaydım.
Diyebilseydim korkusuzca, “Elleri var.” diye.
Bir kuyumcunun önünde durduğumda, yanımda sende olsaydın keşke.
“Keşke” diyorum.
Çünkü, bir imkansızlık simgesidir keşke.
Çünkü, bir pişmanlık simgesidir keşke.
Çünkü..
Çünkü..
“Seni Seviyorum”dan sonra gelmeyecek tek kelimedir “keşke”.
Alıntı