Hümanist Gözyaşım

Ağlayamıyorum bile ben. Ağlayamıyorum!
Şaşırıyorum, kırılıyorum, korkuyorum, suçlanıyorum, utanıyorum ama bir türlü ağlayamıyorum şu bir kaç gündür.

“Sömürülmeye müsait bir hümanistsin.” diye bir eleştiri aldım bir süre önce. Kendimi asla bir hümanist olarak sınıflandırmamakla birlikte, bu cümleyi duyunca hümanizm’in ne olduğuna üstün körü de olsa bakmak istedim.
Bu kelimenin Türkçe karşılığı insancıllık olarak geçmiş kayıtlara. TDK insancıllığı “insanlık sevgisini, insan ululuğunu en yüce amaç ve olgunluk sayan öğreti, beşeriyetçilik” şeklinde tanımlamış. Ne kadar da eğreti bir fikir... Felsefe’den hiç anlamamak ile birlikte üzerine biraz düşününce kendime sormadan edemiyorum; seni yaratandan ziyade, beşer’i hayatının merkezine koyuyorsan, o hayattan nasıl bir ömür çıkmasını beklersin?

Beşer sıkça şaştığından, sadakatten şaşar, yoldaşlıktan şaşar; kadınlıktan, erkeklikten, dürüstlükten hep şaşar. Söz verir tutmaz, ağzından çıkanın manasını anlatmaz, birbirinin arkasında durmaz, cesurca er meydanına çıkıp gönlünü ortaya koymaz. Şaşar işte ancak, bolca şaşar.
Gerinim sertleşmesi diye bir metot vardır materyal biliminde. Materyalin üzerindeki gerinim arttıkça sertleşir ve güçlenir. Bazı materyaller bu sırrı çözmüştür de, bazı beşerler çözemezler. Sanarlar ki, kırıldığımız yerden mecburen, yeniden, kırılacağız. Beşer işte, sanar...
Şaşkınlıkları ve sanrıları arasında bir ömür harcar insanlar. Ve ben bu insanların ululuğunu en yüce amaç ve öğreti sanıyorsam, şaşırırım da, kırılırım da, korkarım da, suçlanırım da, utanırım da. Bütün bunlar yetmiyor gibi o ulu insanlar tarafından sömürülürüm de...

Hadi kahkahamı almak istemenizi anlarım ama gözyaşımdan ne istediniz?

Ağla Ben.