Hücremde Soldurdum
Üzerimde kaybetmişliğin bitkinliği, ellerimde kırdığım kalplerin çizikleri, yüreğimde yenilmişliğin durgunluğu, gecemde karanlığın suskunluğu...
Basıp geçilen kendim kadar kalbimdi, cesetlerinden sığınak yapıp gizlendiğim hislerimdi...
Gözlerimin çizdiği rotanın dışına çıktı artık, uykusuzluktan kalkan susuzluğumun imdadına koşarken göz yaşlarım, damağımın kuraklığında tüküremediğim bir iki kelime de kurudu hevesle boğazımda sakladığım...
Çığlığına yakalandım anlamsızlığın yürürken sessizliğimde, ezildim penceremden görünen her yüzde...
Akmaktan yorulan kanımın kırmızılığında kayboldu kahverengi bakışlarım, uçup gitti umursamazlığın kanatlarında umutlarım...
İhanetin rüzgarında savrulup gitti inandıklarım, başıma yıkıldı sarılıp tutunduklarım...
Üstüme örttüm yine yalnızlığın çarşafını, dışarıdaki cazibelere inat kapandım inatla tüm duygularımın üstüne, soluksuz bıraktım boğdum, sağ kalanları yastığımın altına koydum...
Gecenin içinde kıvransam da ben kadehimi yine doldurdum, nefes alan birkaç hücremi de inşa ettiğim hücremde soldurdum