Hiçbir acı kudretiyle yapışır mı iliklerine insanın?

Konu sahibi son olarak 260 gün önce görüldü
Hiçbir acı kudretiyle yapışır mı iliklerine insanın?
ve yüreği sancılı her çiçeğin.
bir şehrin ışıkları söner de zuhur etse karanlığa.
ölüm böylesine gelir mi ki yalnızlığıma?
yoksun; o yok, sen yoksun, hiç biriniz
zaten alışmadı mı yürek, bir acıyla hepimiz
yoğrulduk.
düşlerimiz ağrıtmadı yüreğimizin pamuksu dokusunu,
ne düşler de vardı yerimiz; ne de şehrin buğusunda,
elbet geleceksin bir gün uğultusunda;
geldiğin de bir yol bulacaksın
bir insan ki tenezzül etmemiş ayrılığa;
bir insan ki tahammülü yok yalnızlığa
ayı sökmüş yerinden, güneşe palazlanan
kalmış nefes nefese acele
ve düşürmüş gardını sevdadan
ah bu ayrılıklarda; geçmiyor hiç ilk gece.
düşün, bir çocuk düşün,
bir pencere kenarında olsun gölgesi
bir okyanus düşün derinlerinde yeryüzünün
karanlığı düşün mesela aydınlıkla boğuşsun
sen her şeyi düşünde
düşünme yalnızlığımı; ben kendimle bir olup uçarım rüzgarda
ben tutunur yağmura gökkuşağı olurum
belki bir sonbahar esintisinde titreyen dal olurum
ben yalnızlığına dünyanın, toprağa gebe olurum
sen düşünme kelimeleri lütfen;
senin tükettiğin cümlelerle, ben şair olurum..



#Kartalizm
 
"Senin tükettiğin cümlelerle ben şair olurum"

Çok güzel...
yüreğine kalemine sağlık....
 
Geri