Biliyorum, hiç gelmeyeceksin.
Hiç sevmeyeceksin.
O güzel sesinden duyamayacagım ismimi.
Güzel gülümsemenle kızdıramicaksın beni.
Uykuluyken arayıp seni seviyorum demeyeceksin.
Merak edip sulalemin numarasını arayıp beni sormayacaksın.
Sarılmayacaksın.
Canım demeyeceksin.
Biliyorum.
Sen bencil adamsın.
Kusursuz zannedersin kendini.
Hiç hata yapmazsın dimi.
Sen hiç kendinden baskasını sevmezsin değil mi?
Gelmeyeceksin biliyorum.
Ve hiç sevmeyeceksin eskisi gibi.
Gerçi artık bende seni eskisi kadar sevmiyorum.
Seni nefretle seviyorum artık.
Bi yanım nefret ediyor senden, diğer yanım kıyamıyor.
Bi yanım seninle yasıyor, diğer yanım sensizliğe küfrediyor.
Araf demek bu demekmiş meğerse.
Biliyorum Allahın belası biliyorum.
Hiç gelmeyeceksin.
Sen dünyanın en bencil adamısın.
Hataların en büyüğünü yaparsın ama gözün görmez çünkü mandasın.
Ha ayrıca sen kainatın en büyük pezzosusun.
Hem manda hem pezzo olmayı başaran tek insansın.
Yazdıklarımın çeyreğinin çeyreğini bile haketmiyorsun sen.
Derken, gülüşün düşüyor aklıma..
Sen dünyanın en güzel gülüşlü insanısın.
Sen kainatın brad pittisin lan.
Ellerine kurban oldugum.
Yine saçmalamaya basladım.
Biliyorum.
Seni hala seviyorum.
