N
Nefertiti
Ziyaretçi
Ziyaretçi
hiç bağlandın mı o bağın kopacağını bile düşünmeden...
canını acıttı mı, kalbini kırdı mı en güvendiğin insan ?
seni unutmaya zorladı mı herkes,
ve bilebildiler mi unutmanın ne kadar imkansız olduğunu ?
...bunları bile bile nasıl olur da unut dersin bana ?
nasıl unutabilirim ki senin gözlerindeki o ışığı ?
o ışığın hayali en karanlık gecelerimde bile aydınlatırken beni hala...
nasıl unutup bakmam ardıma ?
nasıl diner acım, seni atamazken içimden ?
ben hala dönersin diye bir umut beklerken,
unut diyorsun bana... nasıl unutulur ?
ellerin ellerimde, saçların saçlarımı okşarken,
dünyanın en mutlu insanı olduğumu bildiğim zamanları;
yüzümü güldürüp kalbimi çarptıranın,
yüreğimin içini dolduranın sen olduğun zamanları;
hiç gitmeyeceğine dair söz verdiğin,
tutacağına emin olduğum zamanları,
unut diyorsun... nasıl unutulur ?
unutmak imkansız bunu sen de biliyorsun,
ama belki... gün gelir ağlamam artık ardından,
bir süre sonra taşa benzer yemyeşil ağaç gibi olan kalbim,
bir zamanlar nice çiçekler açmış, ama sonunda kurumuş ağaçlara.
özlesem de seni bir şey diyemem, susarım sadece.
susarım çünkü söylediğim her kelime öldürür beni,
duymam da artık kimsenin sesini,
çünkü acıtıp hıçkırtır söylediğin sözlerin her biri.
sen başkasını seversin sevdiğim,
belki o da sever seni.
mutlu olursun diye görmez de artık bu gözlerim,
izlemekten çekinir mutluluğunu.
sonunda ne gülerim, ne işitirim, ne de anlatırım sana olan sevgimi,
hissiz, kalpsiz, sevgisiz biri olur çıkarım karşına.
işte o zaman alırım intikamını bana olan duygusuzluğunun,
seni sana olan sevgimden esirgeyerek alırım.
hala içim senle dolup taşar tabii, unutamam ki...
ne kadar terk etsem de benliğimi her hücremde sen varsın.
ama görmezsin bir daha gözyaşlarımı,
gülümsemem yüzüne bir daha.
unutmak imkansız ama alışabilirim sanırım.
canını acıttı mı, kalbini kırdı mı en güvendiğin insan ?
seni unutmaya zorladı mı herkes,
ve bilebildiler mi unutmanın ne kadar imkansız olduğunu ?
...bunları bile bile nasıl olur da unut dersin bana ?
nasıl unutabilirim ki senin gözlerindeki o ışığı ?
o ışığın hayali en karanlık gecelerimde bile aydınlatırken beni hala...
nasıl unutup bakmam ardıma ?
nasıl diner acım, seni atamazken içimden ?
ben hala dönersin diye bir umut beklerken,
unut diyorsun bana... nasıl unutulur ?
ellerin ellerimde, saçların saçlarımı okşarken,
dünyanın en mutlu insanı olduğumu bildiğim zamanları;
yüzümü güldürüp kalbimi çarptıranın,
yüreğimin içini dolduranın sen olduğun zamanları;
hiç gitmeyeceğine dair söz verdiğin,
tutacağına emin olduğum zamanları,
unut diyorsun... nasıl unutulur ?
unutmak imkansız bunu sen de biliyorsun,
ama belki... gün gelir ağlamam artık ardından,
bir süre sonra taşa benzer yemyeşil ağaç gibi olan kalbim,
bir zamanlar nice çiçekler açmış, ama sonunda kurumuş ağaçlara.
özlesem de seni bir şey diyemem, susarım sadece.
susarım çünkü söylediğim her kelime öldürür beni,
duymam da artık kimsenin sesini,
çünkü acıtıp hıçkırtır söylediğin sözlerin her biri.
sen başkasını seversin sevdiğim,
belki o da sever seni.
mutlu olursun diye görmez de artık bu gözlerim,
izlemekten çekinir mutluluğunu.
sonunda ne gülerim, ne işitirim, ne de anlatırım sana olan sevgimi,
hissiz, kalpsiz, sevgisiz biri olur çıkarım karşına.
işte o zaman alırım intikamını bana olan duygusuzluğunun,
seni sana olan sevgimden esirgeyerek alırım.
hala içim senle dolup taşar tabii, unutamam ki...
ne kadar terk etsem de benliğimi her hücremde sen varsın.
ama görmezsin bir daha gözyaşlarımı,
gülümsemem yüzüne bir daha.
unutmak imkansız ama alışabilirim sanırım.