Her geceye bir Halil Cibran...

"Bir gün, sisle doldurdum elimi.
Sonra açtım elimi, tırtıla dönüştü sis.
Tekrar kapayıp açtım elimi, kuş oldu tırtıl.
Yeniden kavrayıp açtım elimi,
avucumda duruyordu o zaman
kederli yüzünü ve bakışlarını göğe dikmiş bir adam.
Bir kez daha kapadım elimi
ve açtığımda, geriye sis kaldı sadece.
Sonsuz bir dinginliğin ezgisini duyuyordum yine de."​

"Daha dün, kendimi, hayat küresinde ahenksiz
titreyen bir kırıntı gibi düşünüyordum.
Bugün, biliyorum ki bu küre benim ve bütün hayat
burada deviniyor, ahenkli kırıntılar halinde."​