Hayata dair (güzel bi makale )
Ölmek umudu olan insanlara yakışmıyor.
Yaşamak özgürlük bilincini bir meşale gibi saçlarına taç yapanlara
O taç’ı türlü acıların üstünden aşırarak bir şelalenin bütün renkleriyle ve serinliğiyle sevince bezeyenlere yakışıyor…
Hep hüzünleniyoruz insanoğlunun en eski alışkanlığı dışarıda kirlenmiş bir hayatın duygularımızı incittiği hoyrat rüzgarlarına kahrederek
İncitiliyoruz çünkü incindikçe kaçıyoruz terk etmek istiyoruz yaralarımızı kanatan o yerlerden…
Ve incitildikçe susuyoruz…
Sonra Molraux’un şu sözleri bir mıh gibi çakılıyor usumuzun kıvrımlarına;
“Uğrunda ölmeye değmeyen bir hayat yaşanmaya değmez”.
Baksanıza bizim uğrunda ölmeye değecek bir hayata inancımız var…
Kavgalarımız hayallerimiz umutlarımız var hayat incitsin varsın savunduğumuz sevgileri
Hayat incitsin varsın tutkuyla sarıldığımız bilincin o nurlu ışığıyla tutulduğumuz kavgalarımızda inatla uğrunda ölmeye değen bir yaşam inancımız ışıldayacaktır sonsuza…
Ellerinize baksanıza emekle ışıyan
Gözlerinize baksanıza sevgiyle parlayan
Ayaklarınıza bakın onurlu bir yürüyüşle sapasağlam yere basan ve hayatın bütün çelmelerine karşın umuda koşan.
Varsın hayat incitedursun duygularımızı
Varsın bütün yaralanmışlıklarımıza karşın sevgi ateşi içimizde hâlâ ilk günkü heyecanıyla yanadursun…
Ve biz suskuyu seçelim tekrarından korkarak yaralanmalarımızdanincitilmişliğimiz öylesine iz bırakmıştır ki yüreğimizde acısıyla ve bir kez daha aynı kederi yaşamaktan korkarak uzak duralım açık yara gibi yaşamaktan…
Cesarettir korkunun eceli…
Cesarettir hayata baş kaldırmak… Acıdan açlıktan yokluktan öç alma dürtüsü…
Ve cesaretin o yağmur sonrası burcu burcu yayılan toprak kokusu kadar aziz rahiyasına sarınmaktır yaşama olan inancımız…
Bizim “uğrunda ölmeye değecek” bir hayata inancımız var…
Hayatın o büyük orkestrası her sabah yaşamın o büyülü sesiyle uyandırıyor yataklarımızdan bizi.
Çünkü ölmek
Çünkü yaşama küsmek
Çünkü yarınlarımıza sırt çevirmek umudu olmayanlara yakışıyor…
Biz yaşıyoruz… Çünkü yaşamak özgürlük bilincini bir meşale gibi o dimdik duran başımızda taşımaktır…
Yaşamak en çok bize yakışıyor…
Ölmek umudu olan insanlara yakışmıyor.
Yaşamak özgürlük bilincini bir meşale gibi saçlarına taç yapanlara
O taç’ı türlü acıların üstünden aşırarak bir şelalenin bütün renkleriyle ve serinliğiyle sevince bezeyenlere yakışıyor…
Hep hüzünleniyoruz insanoğlunun en eski alışkanlığı dışarıda kirlenmiş bir hayatın duygularımızı incittiği hoyrat rüzgarlarına kahrederek
İncitiliyoruz çünkü incindikçe kaçıyoruz terk etmek istiyoruz yaralarımızı kanatan o yerlerden…
Ve incitildikçe susuyoruz…
Sonra Molraux’un şu sözleri bir mıh gibi çakılıyor usumuzun kıvrımlarına;
“Uğrunda ölmeye değmeyen bir hayat yaşanmaya değmez”.
Baksanıza bizim uğrunda ölmeye değecek bir hayata inancımız var…
Kavgalarımız hayallerimiz umutlarımız var hayat incitsin varsın savunduğumuz sevgileri
Hayat incitsin varsın tutkuyla sarıldığımız bilincin o nurlu ışığıyla tutulduğumuz kavgalarımızda inatla uğrunda ölmeye değen bir yaşam inancımız ışıldayacaktır sonsuza…
Ellerinize baksanıza emekle ışıyan
Gözlerinize baksanıza sevgiyle parlayan
Ayaklarınıza bakın onurlu bir yürüyüşle sapasağlam yere basan ve hayatın bütün çelmelerine karşın umuda koşan.
Varsın hayat incitedursun duygularımızı
Varsın bütün yaralanmışlıklarımıza karşın sevgi ateşi içimizde hâlâ ilk günkü heyecanıyla yanadursun…
Ve biz suskuyu seçelim tekrarından korkarak yaralanmalarımızdanincitilmişliğimiz öylesine iz bırakmıştır ki yüreğimizde acısıyla ve bir kez daha aynı kederi yaşamaktan korkarak uzak duralım açık yara gibi yaşamaktan…
Cesarettir korkunun eceli…
Cesarettir hayata baş kaldırmak… Acıdan açlıktan yokluktan öç alma dürtüsü…
Ve cesaretin o yağmur sonrası burcu burcu yayılan toprak kokusu kadar aziz rahiyasına sarınmaktır yaşama olan inancımız…
Bizim “uğrunda ölmeye değecek” bir hayata inancımız var…
Hayatın o büyük orkestrası her sabah yaşamın o büyülü sesiyle uyandırıyor yataklarımızdan bizi.
Çünkü ölmek
Çünkü yaşama küsmek
Çünkü yarınlarımıza sırt çevirmek umudu olmayanlara yakışıyor…
Biz yaşıyoruz… Çünkü yaşamak özgürlük bilincini bir meşale gibi o dimdik duran başımızda taşımaktır…
Yaşamak en çok bize yakışıyor…