Hayat umduklarımız ve bulduklarmız arasında geçen zamandır

Ailenin küçük çocuğu yatmadan önce dua eder, babası da farkettirmeden seyredermiş.
Bir akşam çocuk yine dua okuyor:
‘’Allah'ım annemi, babamı, kardeşlerimi, dedemi, teyzemi koru’’
Adam çocuğun dayısını söylemediğini fark etmiş ama üzerinde durmamış. Sabah bir haber; dayı ölmüş...
Bir zaman sonra çocuk yine duada, bu kez de teyzeyi atlamış. Sabah eve ilk gelen haber teyze ölmüş...
Aradan yine zaman geçiyor. Baba yine kapının eşiğinde çocuğu dinliyor. Bu sefer adı geçmeyen kendisi. Adamı almış bir korku, kimin adı geçmese ölüyor. Babanın tüm gece gözüne uyku girmemiş. Sabah bakmış halâ hayatta. "Küçücük çocuğun duasına mı kaldım, salaklık bende" demiş inmiş kahvaltıya.
Fakat eşinin yüzünden düşen bin parça ve ağlıyor.
- Hayırdır ne oldu?
- Bizim mahallenin postacısı ölmüş, ona üzüldüm!!

Hayat umduklarimiz ve bulduklarimiz arasinda gecen suredir...

Orwell..