Karanlığını bozduk gecenin istemeden
Ve insanlara çok fazla anlam yükledik,
kaldırabileceğimizden daha fazla.
Ama bize sorsalar zaten yaşamadık.
Bakmaktan bıkmadığımız bir çift göz’ değil de , tavanımız vardı bizim.
En güzel hayallerimizi gözlerimizi kapatarak yaşadığımız.
Hiç tadına varamadığımız hayata küfür ettik,
Oysa hiç kullanmamıştık daha.
Sarıldığımız bir beden değil de, yorganımız vardı hep.
En sevdiklerimiz yastığımıza dönüşüyordu,
ona ağlıyorduk gecenin herhangi bi saati.
Parklarda oturduğumuz bankların bile pürüzü vardı,
çivisi ya kıçımıza batardı, ya kalbimize.
Mutlu insanları seyretmekten, kendimizi unuttuk,
Şimdi bize yönelen her cümle , Alıp başımızı gitmenin şarkısı gibi gelir.