Hayat Döngüsü

Dün öğleden sonra o kadar güzel bir haber aldım ki, Bolahenk. Bu haber bana bir hafta gider diye düşündüm; o kadar güzel.
45 saniyelik bir telefon görüşmesi sırasında tebrikler, “Oley!” nidaları ve gözümden damlayan bir kaç yaş. Telefon kapandıktan sonra, bir kaç damla yaştan daha fazlası, gurur, heyecan, korku ve umut.
Böyle hissettiğim zamanlarda gelecek çok heyecan verir bana, Bolahenk. “Bu da halloldu işte, hayat!” diye düşünür, bir sonraki imtihan için artık çok daha güçlü olduğumuzu hissederim. Bu zaferin hangi kapıları açacağını düşünür, hayal kurarım. Ben zaten bol bol hayal kurar, bol bol umut ederim Bolahenk.

Bir hafta sonra değil de, 5 saat sonra gelen bir haber daha. Bir fotoğrafla birlikte gönderilen tek cümleli mesajı okumak ne kadar sürüyor ise o kadarlık bir zaman dilimi işte... Okuyup, ne söylendiğini idrak ettikten hemen sonra panik, korku, isyan, acizlik. Onu takiben gelen yorgunluk, kaçma arzusu, haberciye çıkışmak için sebep bulma isteği.
Aciz hissettiğimde de beynim vites arttırır benim. Eğer doğru bir şeye yönlendirmezsem uydurduğum hikayelerden üçlü trajedi çekilebilir. O yüzden bu durumlarda yapmayı en iyi bildiğim şey bilgi toplamaktır, Bolahenk. Olan biteni değiştirebileceğimden değil... “Çözüm üretebilirim belki” düşüncesi beynime hakim olup, bir şeyler yapıyormuşum hissinin yerleşmesine katkı sağlar. Çözüm üretemem belki ama en azından konuyla ilgili doğru soruları sorabilecek alt yapıya sahip olurum.

Hayat zaten hep bu duygu döngüsü içerisinde geçmez mi, Bolahenk? “Bu duygu bana bir hafta gider” naif bir cümleden daha fazlası değil aslında. Yine bir şeylerin sarpa saracağını bile bile, karamsarlık baş göstermesin diye, düşüncelere vurulan bir ket.
Senin vuracağın ketler, çiçekli böcekli, kalpli yıldızlı, rengarenk dizayn edilmiş ketler olsun.
Bunun adı da duygu döngüsünden ziyade hayat döngüsü olsun...

Öpüldün Bolahenk.