Hangisi daha az acıtır canımı?

Bazen sadece yazmak istersin ama ne yazacağını bilmezsin ya öyle işte. içinde söylemek istediğin ama ağzından çıkmayan bir sürü cümle. Sadece yazarak rahatlayan insanlar var mesela kimseyi kırmayayım diye susan ama çok kırılan insanlar. Bazen sadece yazmak geliyor içimden ya da yazdığımı sanıyorum bilemicem.

Aslında nasıl başlayacağımı da bilmiyorum.

O kadar kırıldım ki, tarif edilemeyecek kadar kırgınım.

Kalbimi açtığıma mı pişman olayım, yoksa bütün kapıları açtığıma mı?

Bütün duvarları yıktığıma mı yoksa çok basit bir şekilde hayatıma almama mı?

Hangisine pişman olayım, hangisi daha az acıtır canımı?

En yakınım dediğim insanların nasıl bu kadar alçak olabildiklerini anlayamıyorum mesela.

içimdeki o boşluğu da.

Her neyse…

Kendimi hala 6 yaşındaki küçük kız çocuğu gibi hissettiğim zamanlar var ama kısa bir süre. O zaman daha mı mutluydum hiç bir şey bilmezken?

Tek derdim yeşil, turuncu bağcıklı ayakkabılarım ve yeşil eteğimdi. Keşke hep derdim eteğim ve ayakkabılarım olsaydı ama olmadı büyüdüm.

Kalbimi büyütemedim…

Hala küçük bir kız çocuğu taşıyorum içimde derdi hep aynı olan ama günyüzüne bir türlü çıkaramadığım.

Şimdilerde ise tek derdim sevilememek. Oysaki çok güzel seviyorum kendimi unutarak, karşı tarafın benliğine bürünerek. O’ymuşum gibi ben artık yokmuşum gibi, köleymişim gibi seviyorum hayatımın merkezine koyarak.

Aslında bakarsanız istemiyorum artık ne sinirlenmek ne üzülmek ne sevmek ne aşık olmak …

İstediğim tek şey çocuk olmak!

Ağaçta kaldım diye ağlayan, patenle düşüp kalkamayan, bsikletle duran arabaya çarpıp altına giren, üstünü başını çamur yapan , sürekli kolu alçıda gezen o küçük kız çocuğu olmak istiyorum.

Ya da tek istediğim birazcık sevgi..

Beni ben olduğum için, kalbime dokunacak, içimdeki o çocuğu görecek bir sevgi. Yaralansam onda kanayacak, yaralansa bende kanayacak bir sevgi.

Sonsuza dek ve son nefesime kadar…

Neyse çok mu isteklerim, yine mi bencillik yaptım yoksa?

Bilemiyorum.

"Sen iyi ol yeter! Bende sızlasın her yaran.​