Güzel mektup hatıraları artık mazi oluyor.

Yine aslında internet ile alakalı (kelebek chat) sonra mektuplaşmayla devam eden bir gençlik aşkıydı benimkisi. Yıllardan 2000. Abartısız 2 sene boyunca, küçük blok not defterine yazardık haftalık, gün gün yaşadıklarımızı, günlük gibi. Gün içinde birbirimizi ne kadar hatırladığımızı görmek güzel hissettiriyordu belki de. bir süre sonra günüm onunla, onun günü de benimle dolmaya başlamıştı. İş ciddiye binmek üzereydi ki internette Trabzon haritalarından mahallesine hatta evine kadar bulmuştum.(Daha navigasyon diye bir uygulama varmıydı veya bizim haberimiz yoktu belkide ). Artık sohbetlerimize ablasıyla da konuştukdan sonra daha ciddi konulara çeviriyorduk. Annem ile de konuşuyordu ve annem de çok sevmişti görmeden bile.

Sadece abisi sorun yaratacak gibi duruyordu ama olsun du, nasıl olsa Trabzon Of'dan kankardeşim vardı ve onlar da Trabzonlu olduğuna göre mutlaka çözerdi. Tarihte anlaştık.Annem-ablası, ben ve o tamamdık. Sırada her ikimizin de babalarının da öğrenip destur vermelerine kalmıştı ki gidecek ve tanışacaktık önce. Mektuplarda da o günlerin bize verdiği heyecandan, hayallerimizden bahsediyorduk birbirimize.

En çok ortaklaşa kurduğumuz hayal bir araya geldiğimizde yine bu mektuplardan bahsedip kimbilir nasıl güleceğimiz olacaktı..........

Ve son konuşmamız; ağlıyordu. Son sözleri de= Seni görmeden de çok sevdim. Emin ol hep bu seni seveceğim. Beni unutma çünkü ben seni hiç unutmayacağım. Allah'a emanet ol......

Keşke böyle masum sevdaların hala olabileceği ihtimalini sevmesem...!