Ülkede yaşayan bütün insanlar, bir sabah sarayın bahçesinde toplanmışlar; tahta yeni çıkan genç padişaha, güzel bir armağan vermek istiyorlarmış. Bu armağan bir güvercinmiş. ama öyle sıradan bir güvercin değilmiş. Tüyleri bem beyazmış ve herkesi hayrete düşürecek kadar olağanüstü bir güzelliğe sahipmiş. Padişah, bu hediyeyi çok beğenmiş ve daha sonra adamlarını çağırıp:
Halkıma kese kese altın dağıtın. Hiç bir ayırım yapmadan, hazinemden herkese altın verin; verin ki, sevgili halkım benim ne kadar eli bol bir padişah ol¬duğumu anlasın, demiş.
Padişahın yanında duran vezir dayanamayıp sormuş:
Bir güvercin için bu kadar altın biraz fazla değil mi sultanım?
Bana, çok güzel bir güvercin hediye ettiler. Bense o güvercini özgür bırakacağım. Bir kuşu hürriyetine kavuşturmanın yanında, altının lafı mı olur?
Vezir, padişahın bu sözlerinden pek hoşnut olmamış. Başını önüne eğerek konuşmaya devam etmiş:
Sevgili padişahım, bu davranışınızı doğrusu pek beğenmedim. Halk, sizin güvercini serbest bıraktığınızı duyarsa, neler olur bunu hiç düşündünüz mü? Ya güvercin getirenlere kese kese altın dağıtmanın sonu nereye varır? Ülkede her kim varsa, güvercinlerin peşine düşmez mi? Size on binlerce güvercin getirirlerse, her yıl bu yinelenirse, hepsine altın mı dağıtacaksınız? Mademki, bütün güvercinlere sonunda özgürlüklerini veriyorsunuz, onları hiç yakalamasınlar daha iyi. Böylece altınlarınız da eksilmemiş olur. Siz en iyisi, güvercin avlamayı ya-saklayın efendim. hazinenizi korumuş olursunuz.
Padişah büyük bir dikkatle veziri dinliyormuş. Vezir sözünü bitirince padişah gülümseyerek:
Sen haklısın vezir ‘efndi’ diyerek bir ferman yayınlamış. Böylece ülkede güvercin avlamak yasaklanmış ve güvercinler sonsuza dek özgür olarak yaşamışlar.